പുനർജ്ജന്മം 2 [ജോൺ എബ്രഹാം] 171

​അങ്കിൾ താഴെ സിറ്റൗട്ടിൽ എത്തി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു, തന്റെ മറുപടിക്കായുള്ള ആ കാത്തിരിപ്പിൽ അദ്ദേഹം തളരില്ലെന്ന ഉറപ്പ്. മീര പതുക്കെ തന്റെ സാരിത്തലപ്പ് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ തറവാടിന്റെ നിഴലിലേക്ക് അങ്കിൾ മറഞ്ഞപ്പോൾ, മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അറിയാതെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ താഴേക്ക് അടർന്നു വീണു. സ്നേഹവും കുറ്റബോധവും തമ്മിലുള്ള ഒരു വലിയ പോരാട്ടം അവളുടെ ഉള്ളിൽ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഉച്ചമയക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ നിന്ന് അങ്കിൾ ഉണർന്നത് പുറത്തെ മുറ്റത്തുനിന്നുള്ള ഈർക്കിൽ ചൂലിന്റെ താളാത്മകമായ ശബ്ദം കേട്ടാണ്. ജനൽ വിടവിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ വെയിലാറിത്തുടങ്ങിയ മുറ്റത്ത് മീര മുറ്റം അടിച്ചു വാരുകയാണ്. തലമുടി അലക്ഷ്യമായി പുറകിൽ കെട്ടിവെച്ച്, സാരിയുടെ തലപ്പ് ഇടുപ്പിൽ തിരുകി അവൾ മുറ്റം വൃത്തിയാക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മങ്ങൽ പടർന്നു.

​വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തന്റെ സുനിത ഇതുപോലെ മുറ്റം അടിച്ചുവാരുന്ന ആ പഴയ കാഴ്ച അങ്കിളിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ആ നിമിഷം അങ്കിളിന് മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്നത് മീരയാണെന്ന ബോധം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ആ രൂപവും ചലനങ്ങളും എല്ലാം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടേത് തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് ഉറപ്പിച്ചു.

​അറിയാതെ അങ്കിളിന്റെ അധരങ്ങൾ മന്ത്രിച്ചു, “സുനിതേ…”

​ശബ്ദം കുറച്ചു കൂടി ഉയർത്തി അദ്ദേഹം ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു, “സുനിതേ… നീ വന്നോ?”
​ആ വിളി കേട്ട് മീര പെട്ടെന്ന് കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ചൂലുമായി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കവും മുഖത്തെ ആ ഭാവവും കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. അദ്ദേഹം തന്നെ മീരയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ സുനിതയായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.