പുനർജ്ജന്മം 2 [ജോൺ എബ്രഹാം] 171

​മീര പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു. “അങ്കിൾ… ഇത് ഞാനാണ്, മീരയാണ്. അങ്കിൾ എന്താണ് ഈ വിളിക്കുന്നത്?”

​അങ്കിൾ പെട്ടെന്ന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നു. അദ്ദേഹം ഒന്ന് പകച്ചുപോയി. മീരയുടെ മുഖത്തെ ആ തെളിച്ചം കണ്ടപ്പോൾ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹം പുറത്തേക്ക് വരാൻ വെമ്പുകയായിരുന്നു.

​ഒന്നുമില്ല മീരേ… എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ സത്യമായിട്ടും അവളാണെന്നേ തോന്നിയുള്ളൂ. ആ നിൽപും ആ നോട്ടവും എല്ലാം…” അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.

​മീര ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അങ്കിളിന്റെ ആത്മാർത്ഥത അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പിടച്ചിൽ ഉണ്ടാക്കി. രാഹുലിന്റെ ഭാര്യയാണെന്ന ബോധം ഒരു വശത്ത് തടയുമ്പോഴും, ഈ മനുഷ്യന്റെ ഏകാന്തതയിൽ താൻ സുനിതയായി മാറണോ എന്നൊരു ചോദ്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.

​അങ്കിൾ ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തുറന്ന് വേഗം മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. മീര അപ്പോഴും മുറ്റം അടിച്ചുവാരുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അങ്കിൾ ആ ചൂലിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.

​”മീരേ… നീ എന്തിനാ ഇതൊക്കെ അടിച്ചു വരുന്നത്? ഞാൻ ചെയ്യുമല്ലോ. നീ വെറുതെ വെയിലത്ത് നിന്ന് കഷ്ടപ്പെടണ്ട,” അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു കരുതലുണ്ടായിരുന്നു.

​മീര അടിക്കുന്നത് നിർത്തി നിവർന്നുനിന്നു. നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ കൈകൊണ്ട് ഒപ്പി അവൾ അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.
​”അതെന്താ അങ്കിൾ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്? ഇതിപ്പോൾ എന്റേയും കൂടെ വീടല്ലേ… ഈ വീട് എപ്പോഴും വൃത്തിയായി ഇരിക്കുന്നത് തന്നെയാണ് എനിക്കും ഇഷ്ടം,” അവൾ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു.