പുനർജ്ജന്മം 2 [ജോൺ എബ്രഹാം] 42

അങ്കിൾ തന്റെ രണ്ടാമത്തെ പെഗ് പകുതി കുടിച്ചു ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. രാഹുലിന്റെയും മീരയുടെയും ആ വർത്തമാനവും ചിരിയും കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സ് പെട്ടെന്ന് എങ്ങോട്ടോ പാളിപ്പോയി. ആ അരണ്ട നീല വെളിച്ചത്തിൽ അങ്കിളിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ശൂന്യത പടർന്നു.
​അങ്കിൾ: (പതുക്കെ, ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ) “എന്റെ ഭാര്യ സുനിതയും… അവളും ഇവളെപ്പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. എന്റെ കൂടെ ഇതുപോലെ ഗ്ലാസുമെടുത്ത് സംസാരിച്ചിരിക്കും. ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാം പങ്ക് വെക്കുമായിരുന്നു… പക്ഷേ, ആ കാലമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു.”
​അങ്കിൾ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദനായി. ആ നീല വെളിച്ചത്തിലും മീര കണ്ടു, അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പൊടിയുന്നത്. അദ്ദേഹം അത് തുടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല, പകരം ദൂരേക്ക് എങ്ങോ നോക്കി ആ ഓർമ്മകളിൽ തങ്ങിനിന്നു.
​രാഹുലിന്റെ ചിരി പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. അവൻ അങ്കിളിന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
​രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… വിഷമിക്കണ്ട. സുനിത ആന്റി പോയെങ്കിലും അങ്കിളിന് ഞങ്ങൾ ഉണ്ടല്ലോ. മീരയും ഞാനും അങ്കിളിന്റെ കൂടെ എപ്പോഴും കാണും.”
​മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത വികാരം നിറഞ്ഞു. അങ്കിളിന് തന്നോടുള്ള ആ പ്രത്യേക താല്പര്യം വെറുമൊരു ശാരീരിക ആകർഷണമല്ലെന്നും, അത് തന്റെ മരിച്ചുപോയ ഭാര്യയോടുള്ള ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ബാക്കിയാണെന്നും അവൾക്ക് തോന്നി. ആ പിങ്ക് ടൈറ്റ് ചുരിദാറിൽ താൻ ഇരിക്കുന്നത് അങ്കിളിന്റെ കണ്ണിൽ തന്റെ ഭാര്യയെപ്പോലെ തന്നെയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ കൂടുതൽ വൈകാരികയാക്കി.
​മീര: (പതുക്കെ അങ്കിളിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന്) “അങ്കിൾ… വിഷമിക്കല്ലേ. അങ്കിൾ പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ അങ്കിളിന്റെ സുനിതയാണെന്ന്? ഇനി അങ്കിൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല… നമുക്ക് എന്നും ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചിരിക്കാം.”
​മീരയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അങ്കിൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും ലഹരിയും അങ്കിളിന് ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷ നൽകി.