പുനർജ്ജന്മം 2 [ജോൺ എബ്രഹാം] 171

ആ അരണ്ട നീല വെളിച്ചത്തിൽ അന്തരീക്ഷം ആകെ ചൂടുപിടിച്ചു. രാഹുൽ നല്ല ലഹരിയിലായിരുന്നു, അവന്റെ കൈകൾ മീരയുടെ ആ പിങ്ക് ചുരിദാറിനുള്ളിലെ മുലകളെ ആഞ്ഞു ഞെക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവൻ അങ്കിളിനെ നോക്കി ഒരു വല്ലാത്ത ചോദ്യം എറിഞ്ഞു.
​രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… വേണമെങ്കിൽ അങ്കിളും ഒന്ന് ഞെക്കി നോക്കുന്നോ? നല്ല ഉറപ്പുള്ള സാധനമാണ്!”
​മീരയുടെ ശരീരം ആകെ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൾ ആകെ പരിഭ്രമിച്ച് രാഹുലിന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റാൻ നോക്കി.
​മീര: “എന്തൊക്കെയാ രാഹുലേട്ടാ ഈ പറയുന്നേ! കുടിച്ചത് കുറച്ച് കൂടിപ്പോയോ? അങ്കിൾ എന്ത് വിചാരിക്കും… അയ്യേ, എനിക്ക് നാണക്കേട് തോന്നുന്നു!”
​രാഹുൽ: (പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “എടീ… അതിനെന്താ! അങ്കിൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം ആളല്ലേ. ആന്റി മരിച്ചതിന് ശേഷം അങ്കിൾ ഒരു പെണ്ണിനെയും തൊട്ടുപോലും കാണില്ല. അല്ലേ അങ്കിൾ? പാവം അങ്കിളിന് ഒരു മാറ്റം വേണ്ടേ?”
​അങ്കിൾ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. രാഹുലിന്റെ ഈ തുറന്ന സംസാരം അദ്ദേഹം പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല. പക്ഷേ, മീരയുടെ ആ ടൈറ്റ് പിങ്ക് വേഷത്തിലെ വടിവുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു വികാരം ഉണർന്നു.
​അങ്കിൾ: “അതൊക്കെ ശരി തന്നെ രാഹുലേ… പക്ഷെ ഇവൾ നിന്റെ ഭാര്യയല്ലേടാ.. ഞാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയാമോ..? മീരയ്ക്ക് അത് ഇഷ്ടപ്പെടുമോ?”നീ നല്ല ഫോമിൽ ആണ്.. അതാണ് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നത്..
​രാഹുൽ: (മീരയെ ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ച്) “അങ്കിൾ… ഞാനും മീരയും വെറും ഭാര്യയും ഭർത്താവും മാത്രമല്ല, നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ കൂടിയാണ്. ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ അങ്ങനെ രഹസ്യങ്ങളൊന്നുമില്ല. അല്ലേ മീരേ?”
​മീര മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അങ്കിളിന്റെ നോട്ടം തന്റെ മാറിടത്തിൽ തന്നെയാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത കിടുക്കിടപ്പ് തോന്നി. നാണവും ചമ്മലും ഉണ്ടെങ്കിലും, അങ്കിളിന്റെ ആ പഴയ ‘സുനിത’യാകാൻ തന്റെ ശരീരം തയ്യാറെടുക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
​അങ്കിൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
​അങ്കിൾ: “രാഹുലേ… നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. സുനിത പോയതിന് ശേഷം ഞാൻ ശരിക്കും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. മീരയെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും ആ പഴയ കാലം ഓർമ്മ വരുന്നു. നിന്റെ ഈ ഫ്രീഡം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നുന്നു.”