പുനർജ്ജന്മം 2 [ജോൺ എബ്രഹാം] 171

ബാത്ത്റൂമിൽ കയറിയ മീര തന്റെ പിങ്ക് ചുരിദാർ ഓരോന്നായി അഴിച്ചു മാറ്റി. ഓരോ വസ്ത്രവും അഴിക്കുമ്പോഴും അങ്കിളിന്റെ ആ നോട്ടവും രാഹുലിന്റെ പരുക്കൻ കൈകളും അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ച ചൂട് അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം പാന്റി ഊരിയെടുത്തപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി—അത് വിചാരിച്ചതിലും അധികം നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരിക്കുന്നു! ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ അവളെ എത്രത്തോളം ഉത്തേജിപ്പിച്ചു എന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു അത്.
​അവൾ ഷവറിന് താഴെ നിന്ന് തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ ഒന്ന് കുളിച്ചു. പക്ഷേ വെള്ളത്തിന് പോലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചൂട് കെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നനഞ്ഞ മുടി തോർത്തി, ലൂസായ ഒരു മാക്സി മാത്രം ധരിച്ച് അവൾ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് വന്നു. രാഹുൽ അപ്പോഴും വായും പൊളിച്ച് നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്, ഒന്നിനും ഒരു ബോധവുമില്ല.
​മീര അവന്റെ അരികിൽ ചെന്ന് കിടന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് ആകെ പുകയുകയായിരുന്നു.
​മീര: (മനസ്സിൽ) “എന്തൊക്കെയാ ഏട്ടൻ അവിടെ ഇരുന്ന് പറഞ്ഞത്? ശരിക്കും ബോധത്തോടെ തന്നെയാണോ അങ്കിളിനോട് എന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന രീതിയിൽ സംസാരിച്ചത്? ആണെങ്കിൽ…”
​ആ ആലോചന വന്നപ്പോൾ മീരയുടെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ അറിയാതെ തന്നെ സന്തോഷം കൊണ്ട് തന്റെ നഖം കടിച്ചു. അങ്കിളിനെപ്പോലെ ഒരാളുടെ തണലിൽ സുനിതയെപ്പോലെ വാഴാൻ രാഹുൽ സമ്മതം മൂളിയാൽ അതിലും വലിയൊരു ഭാഗ്യം തനിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
​മീര: “ഇനി അതല്ല… നാളെ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഒന്നും ഓർമ്മയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ഏട്ടൻ കൈ മലർത്തുമോ? അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ എല്ലാം പോയി. അങ്കിളിന്റെ മുന്നിൽ ഞാൻ ആകെ നാണം കെട്ടുപോകും.”
​ആ ആകാംക്ഷയും പേടിയും കാരണം അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. എങ്ങനെ എങ്കിലും നേരം ഒന്ന് വെളുത്താൽ മതിയായിരുന്നു എന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. രാഹുലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ ആ രാത്രിയിലെ ഓരോ നിമിഷവും ഓർത്തെടുത്തു.