പുനർജ്ജന്മം 2 [ജോൺ എബ്രഹാം] 171

​”മീരേ.. നീ വന്നതിൽ പിന്നെ ഈ വീടിനും എനിക്കും ഒരു ജീവൻ വന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു,” അങ്കിൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ ആത്മാർത്ഥത മീരയെ ഒന്ന് ഉലച്ചു.

​മീര കോഫി കപ്പിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. “എനിക്കും ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക സമാധാനമാണ് അങ്കിൾ. എന്താണെന്ന് അറിയില്ല.. ഒരു വല്ലാത്ത അടുപ്പം തോന്നുന്നു.”

മീര കോഫി കപ്പിലെ ആവിയിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “സത്യം പറഞ്ഞാൽ അങ്കിൾ… എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാതെയാണ് ഞാൻ എറണാകുളത്തേക്ക് വന്നത്. ഏട്ടന്റെ ജോലി മാറ്റത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം വന്നതാണ്. പക്ഷേ, ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ…”

​അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. “ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ ഈ വീടും… പിന്നെ അങ്കിളും… എല്ലാം എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒരു വല്ലാത്ത സമാധാനം തോന്നുന്നുണ്ട് ഇവിടെ.”

​അങ്കിളിന്റെ ഉള്ളിൽ ആ വാക്കുകൾ ഒരു മധുരപലഹാരം പോലെ അലിഞ്ഞു. മീര തന്നെയും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിടർന്ന ചിരി വന്നു.
​”എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് മീരേ… നീ ഇവിടെ വന്നതിൽ പിന്നെ എന്റെ ഈ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥം വന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. നീ വെറുമൊരു അതിഥിയല്ലെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും പറയുന്നുണ്ട്,” അങ്കിൾ വളരെ ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു.

​മീര ആ കപ്പ് ചുണ്ടോടു ചേർത്തു. അങ്കിളിന്റെ സാമീപ്യം തന്നിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ആ മാറ്റം അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് രാഹുലിനോടുള്ള സ്നേഹം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ, അങ്കിൾ നൽകുന്ന ഈ പരിഗണനയും കരുതലുമാണ് തന്റെ മനസ്സിനെ ഇത്രയേറെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.