അങ്കിൾ പതുക്കെ മീരയെ നോക്കി. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ അവൾ തല താഴ്ത്തി ഇരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം അങ്കിളിനെ കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി.
അങ്കിൾ: “എന്റെ സുനിതയെപ്പോലെ ഒരാൾ ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചതാണ് ഞാൻ. പക്ഷേ മീരയെ കണ്ടപ്പോൾ… എനിക്കറിയില്ല, പഴയ ആ കാലം തിരിച്ചു വന്നത് പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ ഇതിന്റെ പേരിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം തകരരുത്. എനിക്ക് അത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
രാഹുൽ അങ്കിളിന്റെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ, ഇത് തമാശയല്ല. ഞാനും മീരയും ഇത് നന്നായി ആലോചിച്ചതാണ്. അങ്കിളിന് ഒരു സന്തോഷം കിട്ടുമെങ്കിൽ, മീരയ്ക്ക് ഒരു സുനിതയായി അങ്കിളിന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ അതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം തകരില്ല അങ്കിൾ, മറിച്ച് അങ്കിളിന്റെ ഈ വലിയ വീട് കൂടി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടാകുമെന്നേയുള്ളൂ.”
രാഹുൽ മീരയുടെ കൈ പിടിച്ച് അങ്കിളിന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു. മീരയുടെ വിരലുകൾ അങ്കിളിന്റെ കൈവെള്ളയിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒന്ന് വിറച്ചു.
രാഹുൽ: “മീരേ… അങ്കിളിന്റെ പേടി മാറ്റി കൊടുക്ക്. നീ പറ…”
മീര പതുക്കെ തലയുയർത്തി അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയും ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും അങ്കിളിനെ വല്ലാതെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.
മീര: (വളരെ സാവധാനം) “അങ്കിൾ… രാഹുലേട്ടൻ സമ്മതം തന്ന സ്ഥിതിക്ക് എനിക്ക് ഒരു മടിയുമില്ല. അങ്കിളിന് വേണ്ടി ഞാൻ ആ പഴയ സുനിതയാകാം. ഇനി അങ്കിൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
