മീര: “അങ്കിൾ… ഇനി സുനിത ആന്റി പോയി എന്ന് ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട. അങ്കിളിന് എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും, എപ്പോൾ സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നിയാലും ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടാകും. അങ്കിളിന്റെ സന്തോഷമാണ് എനിക്കും വലുത്.”
ആ ബാർ റൂമിലെ അന്തരീക്ഷം പതുക്കെ ചൂടുപിടിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അങ്കിൾ തന്റെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം മറന്ന് മീരയുടെ ആ സൗന്ദര്യത്തിൽ ലയിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. രാഹുൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും തനിയെ സംസാരിക്കാൻ അവസരം ഒരുക്കി അല്പം മാറി നിന്നു.
ആ ബാർ റൂമിലെ നീല വെളിച്ചത്തിൽ വികാരങ്ങൾ അണപൊട്ടി ഒഴുകുകയായിരുന്നു. ലഹരിയുടെയും ഓർമ്മകളുടെയും ആഴത്തിൽ അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. അദ്ദേഹം രാഹുലിനെ നോക്കി വളരെ വിനയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അങ്കിൾ: “രാഹുൽ… ഞാൻ എന്റെ സുനിതയെ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചോട്ടെ? എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാതെ വരുന്നു…”
രാഹുൽ ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ വെച്ചു.
രാഹുൽ: “എന്താണ് അങ്കിൾ ഇത്! ഞാൻ ഇത്രയും നേരം പറഞ്ഞിട്ടും അങ്കിളിന് കാര്യം മനസ്സിലാകുന്നില്ലേ? അങ്കിൾ അങ്കിളിന്റെ ഭാര്യയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ എന്റെ സമ്മതം ചോദിക്കണോ? അവൾ ഇപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ സുനിതയല്ലേ… പൊയ്ക്കോ അങ്കിൾ!”
അത് കേട്ടതും അങ്കിൾ ആവേശത്തോടെയും അതിലേറെ സങ്കടത്തോടെയും മീരയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. എട്ടു വർഷത്തെ ആ ഏകാന്തത മുഴുവൻ ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്കിൾ ശരിക്കും ഇമോഷണൽ ആയി, മീരയുടെ തോളിൽ മുഖം ചായ്ച്ച് അദ്ദേഹം കരയാൻ തുടങ്ങി.
