തളർന്നു വിയർത്തൊട്ടിയ ശരീരങ്ങളുമായി അവർ ആ ബെഡിൽ ചേർന്നു കിടന്നു. മീര പതുക്കെ രാഹുലിന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ രോമങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു. മുറിയിൽ അപ്പോഴും അവരുടെ ശ്വാസഗതിയുടെ താളം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
മീര: (പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു) “രാഹുലേട്ടാ… ഈ സുഖം തരാൻ ഏട്ടനെ കഴിഞ്ഞേ വേറെ ആരുമുള്ളൂ. ശരിക്കും ഞാൻ തളർന്നു പോയി.”
രാഹുൽ അവളെ തന്റെ കൈകൾക്കിടയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ നനവാർന്ന നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ അമർന്നു.
മീര: “അല്ല ഏട്ടാ… ഞാൻ ഒരു കാര്യം ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. അങ്കിളിന് ഇതിനോടൊന്നും താല്പര്യം ഇല്ല എന്നല്ലേ പുള്ളി പറഞ്ഞത്? ആന്റി മരിച്ചിട്ട് ഇത്ര കാലമായിട്ടും പുള്ളി വേറെ ആരെയും നോക്കിയില്ല എന്നും പറഞ്ഞു. എന്തായിരിക്കും അങ്കിൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
രാഹുൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുകളിലെ ആ നീല വെളിച്ചത്തിലേക്കായിരുന്നു.
രാഹുൽ: “അതിപ്പോ… ചിലപ്പോൾ വയസ്സായില്ലേടീ. ആ പ്രായത്തിൽ കുണ്ണയൊന്നും അത്രയ്ക്ക് എഴുന്നേൽക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. അല്ലെങ്കിൽ പുള്ളി പറഞ്ഞതുപോലെ, ആ പഴയ സ്നേഹം മാത്രം മതിയാവും അദ്ദേഹത്തിന്. ശരീരത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ മനസ്സിന് ഒരു കൂട്ട് വേണമെന്നാകും പുള്ളി കരുതുന്നത്.”
രാഹുൽ പതുക്കെ മീരയുടെ മുഖമുയർത്തി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
രാഹുൽ: “അല്ല… നീ അങ്കിളുമായി കളിക്കാൻ പ്ലാൻ ഇട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു അല്ലേ? അതാണോ ഇപ്പോൾ ഈ സംശയം ചോദിക്കുന്നത്?”
