മീര: (നെറ്റി ചുളിച്ചുകൊണ്ട്) “ഇതിപ്പോ ഈ നേരത്ത് ആരാ? രാഹുലേട്ടാ… ഒന്ന് നോക്കിക്കേ.”
രാഹുൽ: “അത് അങ്കിൾ ആയിരിക്കുമെടീ… നീ അല്ലേ ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് രാവിലെ എട്ടരയ്ക്ക് ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാൻ വരാൻ.”
മീര: (സ്തംഭിച്ചുപോയി) “ഞാനോ? ഞാൻ എപ്പോഴാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
രാഹുൽ: “അതേടീ… നീ തന്നെയാ പറഞ്ഞത്. ഇനി അങ്കിൾ ഫുഡ് ഉണ്ടാക്കേണ്ട, എന്നും ഇവിടുന്ന് കഴിക്കാം എന്ന് നീ നേരിട്ട് പറഞ്ഞതല്ലേ. നീ അത് മറന്നോ?”
മീര: “രാഹുലേട്ടാ… ഇല്ലാത്ത കാര്യം പറഞ്ഞു എന്നെ വട്ടാക്കല്ലേ! ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇതിപ്പോ ‘ഭാര്യയെപ്പോലെ’ എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ അയാൾക്ക് വേണ്ടി അടുക്കള പണിയും കൂടി ചെയ്യണോ? എനിക്ക് വയ്യ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് കേൾക്കാൻ.”
രാഹുൽ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “നീ ചെന്ന് വാതിൽ തുറക്ക് മീരേ… ഇന്നലെ രാത്രി ആ വൈൻ അടിച്ച ബോധമില്ലാതെ നീ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്നെ പറയണ്ട. വേഗം പോയി അങ്കിളിനെ വിളിക്ക്.”
മീര പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു. മുന്നിൽ
തേച്ചു മിനുക്കിയ വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും ഉടുത്ത്, മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഐശ്വര്യവുമായി അങ്കിൾ നിൽക്കുന്നു.
അങ്കിൾ: (ഒരു ചിരിയോടെ) “മീരേ… ഞാൻ ലേറ്റ് ആയില്ലല്ലോ അല്ലേ? എട്ടരയ്ക്ക് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ… എനിക്ക് വിശക്കാൻ തുടങ്ങി.”
മീര ഒന്ന് ഞെട്ടി അങ്കിളിനെ നോക്കി. താൻ പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അങ്കിൾ എങ്ങനെ കൃത്യമായി ഓർക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഉള്ളിലെ പേടി. പക്ഷേ ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ മീരയെ കണ്ടപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
