മീരയുടെ അവസ്ഥ അതിലും കഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾ കയ്യിലിരുന്ന തവി ടേബിളിൽ വെച്ച് രാഹുലിനെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം പേടിയും അത്ഭുതവും കലർന്നിരുന്നു. അങ്കിൾ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ആ അപ്പം മുട്ടക്കറിയിൽ മുക്കി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അങ്കിൾ: “സത്യം പറ മീരേ… നീ ഇത് അറിഞ്ഞുതന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ? എന്റെ സുനിതയ്ക്കും ഈ മഞ്ഞ നിറം വല്ലാതെ ചേരും മോളെ. നീ ഇന്ന് ആ സാരിയിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് തോന്നി എന്തോ ഒരു സർപ്രൈസ് ഉണ്ടാവുമെന്ന്. ഈ അപ്പവും കറിയും കൂടി ആയപ്പോൾ എനിക്ക് പഴയ ആ കാലം തിരിച്ചു കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നുന്നു.”
മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നുപോയി. ആ മഞ്ഞ ബ്ലൗസിനുള്ളിലൂടെ തന്റെ ശരീരവടിവ് അങ്കിൾ കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൾ ആകെ ചിന്തയിലാണ്ടു
ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് ടേബിളിൽ അങ്കിൾ അതീവ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നുവെങ്കിലും രാഹുലും മീരയും ആകെ ഒരു അങ്കലാപ്പിലായിരുന്നു. അങ്കിളിന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും മീരയുടെ പാചകവും തമ്മിലുള്ള ആ പൊരുത്തം അവരെ വല്ലാതെ കുഴപ്പിച്ചു. ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ നിൽക്കുന്ന മീരയെ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അങ്കിൾ ആർത്തിയോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തീർത്തു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞതും അങ്കിൾ ലിവിംഗ് റൂമിലെ സോഫയിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നു. രാഹുൽ തന്റെ ബാഗും എടുത്ത് ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ റെഡിയായി.
രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… അങ്കിൾ അവിടെ ഇരുന്നോ. ഞാൻ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങുകയാണ്. മീര ഇവിടെ ഉണ്ടാകും.”
