സുനിതയുടെ ആ പഴയ മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു മാന്ത്രിക മാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സുനിത മീരയുടെ ഓരോ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും പതുക്കെ അഴിച്ചുമാറ്റി. മീരയുടെ ആ യുവത്വം തുളുമ്പുന്ന ശരീരം പൂർണ്ണ നഗ്നമായി ആ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.
പക്ഷേ, ആ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ മീരയല്ല, സുനിതയുടെ ആത്മാവാണ് ആവേശിച്ചിരിക്കുന്നത്. സുനിത തന്റെ പഴയ അലമാര ഒന്നുകൂടി തുറന്നു. അതിൽ നിന്ന് വേണുവേട്ടന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ കടും മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള സാരി പുറത്തെടുത്തു. പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് അദ്ദേഹം തന്നെ വാങ്ങി നൽകിയ അതേ സാരി!
അവൾ പാവാടയോ ബ്രായോ പാന്റിയോ ഒന്നും ധരിച്ചില്ല.
ആ നഗ്നമായ മേനിയിലേക്ക് ആ സാരി മാത്രം പതുക്കെ ചുറ്റി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം കലർന്ന ആ ശരീരത്തിൽ മഞ്ഞപ്പട്ടു പതുക്കെ ഉരസി നീങ്ങി. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ അത്ഭുതം തോന്നി—ഇത് മീരയല്ല, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വേണുവേട്ടന്റെ സുനിത തന്നെ!
അവൾ പതുക്കെ മുടി ഒതുക്കി, വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചു:
സുനിത: “വേണുവേട്ടാ… മതി അവിടെ നിന്നത്. ഇനി അകത്തേക്ക് വന്നോളൂ…”
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. അകത്തേക്ക് കയറിയ വേണുവേട്ടൻ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചയിൽ ശരിക്കും ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോയി! ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, യാതൊരു ആവരണങ്ങളുമില്ലാതെ വെറും മഞ്ഞ സാരി മാത്രം ഉടലിൽ ചുറ്റി നിൽക്കുന്ന ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. സാരിയുടെ നേർത്ത തുണിയിലൂടെ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ വടിവുകളും വെളിവാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
