നിതിൻ അവളുടെ മുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് അവരുടെ മുഖം തന്റെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്തേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. ശാരദയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും വേദനയും കലർന്ന കണ്ണുനീർ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ട്. പുറത്ത് മഴ ആഞ്ഞടിക്കുകയാണ്.
നിതിൻ പതിഞ്ഞ പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ,
“എന്താടി… മിണ്ടാതെ കിടന്ന് കരയുന്നത്? ഈ കരച്ചിലൊന്നും കണ്ട് ഞാൻ അലിയുമെന്ന് വിചാരിക്കണ്ട. നീ കുറച്ച് നാവാട്ടം നടത്തിയപ്പോൾ വലിയ സംഭവമാണെന്നല്ലേ കരുതിയത്?”
‘എടാ നിതിനേ… വേണ്ടടാ… അജിത്ത് എന്നെ ശരിക്കും തളർത്തി. എനിക്ക് ഇനി വയ്യ. ഒന്ന് വിട്ടേക്ക്, നിനക്ക് പുണ്യം കിട്ടും…” ശാരദ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് കെഞ്ചി..
നിതിൻ: (പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ച് അവരുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തട്ടി) “പുണ്യം കിട്ടാനല്ലടി ഞാൻ വന്നത്. മര്യാദയ്ക്ക് സഹകരിച്ചോ. നീ ഇങ്ങനെ ചാവേറ് പോലെ കിടന്നാൽ എനിക്ക് സുഖിക്കില്ല. നീ ആ പഴയ ആവേശം ഒക്കെ ഒന്ന് പുറത്തെടുക്ക്.”
ടീച്ചർ : “എടാ… എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ വല്ലാതെ ഫോഴ്സ് ചെയ്തു. ശരീരം ആകെ നീറുകയാണ്.”
നിതിൻ അവരുടെ കഴുത്തിന് താഴെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച്,
“വേദനിച്ചാൽ വേദനയ്ക്കട്ടെ. ഇങ്ങനെ കിടന്നു കരയണ്ട സ്കൂളിൽ ഉള്ള ആ കലിപ്പ് ടീച്ചറെ വേണം.. ഞാൻ പറയും പോലെ തിരിച്ചു പറഞ്ഞില്ലേൽ ടീച്ചറെ നീ അനുഭവിക്കും .. നിന്റെ വെടി സ്വഭാവം, അത് എനിക്ക് കാണണം. നീ തിരിച്ച് തെറി വിളിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു ആവേശം ഉണ്ടല്ലോ… അത് വേറെ ഒന്നിനും കിട്ടില്ല.”
