സച്ചിൻ: (പുറത്തുനിന്ന്) “എടാ നിതിനേ… നീ അവിടെ ഉറങ്ങുകയാണോ? സമയം എത്രയായെന്ന് നോക്കിയേ. പുറത്ത് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വെയിറ്റ് ചെയ്ത് മടുത്തു. ഇനി എനിക്കും കൂടി ഉള്ളതാ, വേഗം ഇറങ്ങ് മൈരേ !”
സച്ചിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ നിതിൻ ഒന്ന് നിന്നു. അവൻ വിയർപ്പൊപ്പി കൊണ്ട് കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടക്കുന്ന ടീച്ചറെ നോക്കി ഒന്ന്ചിരിച്ചു .
നിതിൻ: “കേട്ടല്ലോ? പുറത്ത് സച്ചിൻ റെഡിയായി നിൽപ്പുണ്ട്. നിനക്കിന്നു ശ്വാസം വിടാൻ പോലും സമയം കിട്ടില്ല. അവരും കൂടി കഴിഞ്ഞാലേ നിനക്ക് ഇവിടുന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റൂ.”
ടീച്ചർ : (വളരെ ക്ഷീണിച്ച ശബ്ദത്തിൽ) “എടാ… എനിക്ക് ശരിക്കും വയ്യ. ഒന്ന് പറയടാ അവരോട്… ഇനി വയ്യെന്ന്…”
നിതിൻ: (ബെൽറ്റ് മുറുക്കിക്കൊണ്ട്) “അതൊന്നും എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. എല്ലാവരെയും സഹിച്ചേ പറ്റൂ. നീ അവിടെ കിടന്നോ, അവൻ ഇപ്പോൾ കേറി വരും.”
നിതിൻ കയ്യിൽ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച ഷർട്ട് തോളിലിട്ട് വാതിലിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ കുറ്റി നീക്കി വാതിൽ തുറന്നു. പുറത്ത് സച്ചിൻ ആവേശത്തോടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സച്ചിൻ: “മൈരേ എന്താടാ ഇത്ര താമസം? നീ കുറെ നേരം എടുത്തല്ലോ!”
നിതിൻ: (പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിക്കൊണ്ട്) “അതൊക്കെ എടുത്തു പോകും സച്ചിനേ. സാധനം ഒടുക്കത്തെ ഐറ്റമാണ്. നീ ചെന്ന് നോക്ക്, ഇപ്പോൾ നല്ല പരുവമായിട്ട് അവിടെ കിടപ്പുണ്ട്. പക്ഷെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോ, പുള്ളിക്കാരി ആകെ തളർന്നിരിക്കുവാ.”
