തന്റെ ഉടൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ വിയർക്കുന്നത് ശാരദ അറിഞ്ഞു. എട്ടു മണി… ആ സമയം വരാനായി അവരുടെ ഉള്ളം ഒരു വല്ലാത്ത ആശങ്കയോടെയും ഒപ്പം അടങ്ങാത്ത ദാഹത്തോടെയും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ശനിയാഴ്ച രാത്രിയുടെ നിഴലുകൾ വീടിനു ചുറ്റും കനത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. റബ്ബർ തോട്ടത്തിന് മുകളിൽ കാർമേഘങ്ങൾ കറുത്ത പുതപ്പ് പോലെ വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. കാറ്റ് വീശുമ്പോഴെല്ലാം മരച്ചില്ലകൾ പരസ്പരം ഉരസുന്ന ശബ്ദം ഒരു വല്ലാത്ത ഭീതി ജനിപ്പിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ പെയ്യുന്ന നൂൽമഴ ജനൽ പാളികളിൽ തട്ടി ചിതറുന്നുണ്ട്.
ശാരദ ടീച്ചർ അടുക്കളയിൽ വിനുവിന് വേണ്ടിയുള്ള ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ തവണ ക്ലോക്കിലെ സെക്കൻഡ് സൂചി അനങ്ങുമ്പോഴും അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് താളം തെറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വിനു ഹാളിൽ ആവേശത്തോടെ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. പുതിയ ഷർട്ടും ജീൻസും ഇട്ട് അവൻ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി ചീകുന്നത് ശാരദ നോക്കി നിന്നു. തന്റെ മകൻ എത്ര നിഷ്കളങ്കനാണെന്ന് അവർ ഓർത്തു. അവൻ പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നത് തന്റെ പതനത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണെന്ന് അവൻ അറിയുന്നില്ലല്ലോ.
വിനു: “അമ്മേ, സമയം ഏഴരയായി. അവർ ഇപ്പോൾ എത്തും. എന്റെ സ്പ്രേ എവിടെയാണെന്ന് കണ്ടോ?”
ശാരദ: “അത് അവിടെ മേശപ്പുറത്തുണ്ടാകും വിനു. നീ… നീ ശരിക്കും പോണോ? രാത്രി മഴ പെയ്യാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.”
ശാരദയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ വിനു വേഗം പോകണമെന്ന ആഗ്രഹവും, അതേസമയം അവരുടെയുള്ളിൽ അഭിമാനവും ആഗ്രഹവും തമ്മിലൊരു അവസാന യുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു.
