എന്റെ ഉള്ളിൽ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ തിരിനാളം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, പുറമെ തികച്ചും ഭയന്ന ഭാവത്തോടെയാണ് ഞാൻ അവനോട് ഇത് പറഞ്ഞത്. ഒരു നിമിഷം അവൻ പിന്മാറുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.
പക്ഷേ പ്രവീൺ രണ്ടു കൽപ്പിച്ചായിരുന്നു. എന്റെ വാക്കുകൾ അവനെ ഒട്ടും തളർത്തിയില്ല. പകരം, അവൻ തന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളാൽ എന്റെ മുഖം ഒരു കൈകുമ്പിളിലെന്നോണം മൃദുവായി ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ ആ നോട്ടം എന്റെ ആത്മാവിനെപ്പോലും തൊടുന്നത് പോലെ തോന്നി.
”അച്ഛൻ ശരദാമ്മയെ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കുന്നില്ലെന്ന് എനിക്ക് നന്നായറിയാം… വർഷങ്ങളായി ഈ മനസ്സ് എന്തിനാണ് കൊതിക്കുന്നതെന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും.”
അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും എന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യങ്ങളായിരുന്നു. വിശ്വേട്ടൻ തരാത്ത ആ പരിഗണന പ്രവീൺ വാക്കുകളിലൂടെയും നോട്ടത്തിലൂടെയും എനിക്ക് നൽകുകയായിരുന്നു.
ഒരു വന്യമായ ആവേശത്തേക്കാൾ ഉപരി, വല്ലാത്തൊരു പ്രണയഭാവത്തോടെയാണ് അവൻ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയത്. പതുക്കെ, തീരെ പതുക്കെ അവൻ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ എന്റെ ചുണ്ടുകളോട് അടുപ്പിച്ചു. ആ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട് എന്റെ മുഖത്ത് പടർന്നപ്പോൾ കണ്ണുകൾ താനേ അടഞ്ഞുപോയി. ഭയവും ആഗ്രഹവും ഒരുപോലെ എന്റെ ഉടലിനെ കീഴടക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ മൃദുവായി എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ തൊട്ടു. അതൊരു ചുംബനമായിരുന്നില്ല… വെറുമൊരു സ്പർശനം മാത്രം. പക്ഷേ, ആ ചെറിയ സ്പർശനത്തിന് ഒരു മിന്നൽപിണരിന്റെ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി അണഞ്ഞു കിടന്ന എന്നിലെ അഗ്നിപർവ്വതം ആ നിമിഷം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ശരീരം വല്ലാതെ തളരുന്നത് പോലെയും എന്നാൽ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം നിറയുന്നത് പോലെയും ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ആ ചൂടിൽ ലയിച്ചു ചേരാൻ എന്റെ ഉടൽ വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
