ശരണ്യ… എന്റെ റാണി [Lovegod] 148

​ഇടയ്ക്ക് വെള്ളം കൊടുക്കാനും, മറ്റു സഹായങ്ങൾക്കുമായി അവൻ ആ മുറിയിലേക്ക് എത്തിനോക്കി. ഹാളിൽ അവൻ അനിതയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. മൈലാഞ്ചിയിടുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ അനിത തിളങ്ങി നിന്നു. അവന്റെ ചേച്ചിയാണെങ്കിലും, അവളെ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെപ്പോലെയാണ് അവൻ കണ്ടിരുന്നത്. അവളുടെ സന്തോഷമാണ് ഇപ്പോൾ അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ലക്ഷ്യം.

​മൈലാഞ്ചി ചടങ്ങിനിടയിൽ, അമൽ പതിയെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. അവന്റെ കസിൻസായ രമ്യയും ശ്രുതിയും കൈകളിൽ നിറയെ മൈലാഞ്ചിയിട്ട് ഇരിക്കുന്നു. അവരെ കണ്ട് അവൻ ചിരിച്ചു.

​”എന്താ രമ്യേ ഇത്? സ്വന്തമായിട്ട് ഇടാൻ സമയം കിട്ടിയോ? എല്ലാവർക്കും ഇട്ട് കൊടുത്തിട്ട് നിനക്കെങ്ങനെ കിട്ടി?” അമൽ തമാശയായി ചോദിച്ചു.

​”ഞങ്ങൾക്കാണോ ചേട്ടാ ഇതിലെല്ലാം ഏറ്റവും കൂടുതൽ താല്പര്യം. ഞങ്ങൾക്ക് ഇട്ട ശേഷമാണ് ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് ഇട്ട് കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ചേട്ടൻ ഇവിടെ നിൽക്കാതെ പോകൂ, ഇത് പെൺകുട്ടികളുടെ ഏരിയ ആണ്. ഇവിടെ ചേട്ടന്റെ ആവശ്യമില്ല!” രമ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​അമൽ ചിരിയോടെ പുറത്തേക്ക് തിരിയാൻ ഒരുങ്ങിയതാണ്, അപ്പോഴാണ് അവൻ അവളെ കണ്ടത്.

​അവൾ… സൗമ്യ.

​ഇന്നവൾ ധരിച്ചിരുന്നത് വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു പട്ടുസാരിയായിരുന്നു. അന്ന് ക്ഷേത്രത്തിൽ കണ്ട പച്ച ദാവണിയുടെ ലാളിത്യമായിരുന്നില്ല ഈ പട്ടുസാരിക്ക്. വയലറ്റ് നിറത്തിന്റെ രാജകീയതയിൽ, സ്വർണ്ണ നിറത്തിലുള്ള കരയോട് കൂടിയ ആ സാരിയിൽ അവൾ ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ തോന്നി. പട്ട് സാരിയുടെ മൃദുലമായ ഭാരം അവൾക്ക് നൽകിയത് ഒരു പ്രത്യേക ഗൗരവമായിരുന്നു.