ശരണ്യ… എന്റെ റാണി [Lovegod] 148

​ഹരീഷ്: “നിങ്ങൾ ആദ്യം അവനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോ! അവൻ ബോധം കെട്ട് വീഴാൻ പോകുന്നു! ബാക്കിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം!”

​വിനുവിന്റെയും ഹരീഷിന്റെയും തല്ലുകൾക്ക് മുന്നിൽ അമലിന്റെ കസിൻസുകൾക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവർ അവനെ വലിച്ചെടുത്ത്, വേഗത്തിൽ അവരുടെ കാറിൽ അവർ അവനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോയി.

​കല്യാണത്തിന്റെ ചിരിയും സന്തോഷവും നിറയേണ്ട വീട്, നാണക്കേടിലും വെറുപ്പിലും മുങ്ങി. ഈ സംഭവം രണ്ടു കുടുംബങ്ങൾക്കിടയിൽ വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് വഴി തുറന്നു. വരന്റെ വീട്ടുകാർ ഉടൻ തന്നെ കല്യാണം വേണ്ടെന്ന് വെക്കാനായി സംസാരിച്ചു.

​എന്നാൽ, ആ നിമിഷം വരൻ, ഒരു പക്വതയുള്ളവനെപ്പോലെ മുന്നോട്ട് വന്നു. “ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ തെറ്റാണ്. ഇതിന്റെ പേരിൽ ഈ കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യമില്ല. അനിത ഇതിൽ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. വിവാഹം മുടക്കാനായി ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.”

​വരന്റെ വാക്കുകൾ എല്ലാവർക്കും ആശ്വാസമായി. കുടുംബങ്ങൾ ഇത് അംഗീകരിച്ചു. പക്ഷേ, അമലിന്റെ സാന്നിധ്യമില്ലാതെ, കുറച്ച് നാണക്കേടോടും ലജ്ജയോടും കൂടി അനിതയുടെ കല്യാണം നടന്നു.

​അനിത, വിവാഹശേഷം പോലും വിഷാദത്തിലായിരുന്നു. താൻ ഏറ്റവും വിശ്വസിച്ച തന്റെ ചേട്ടൻ തന്നോട് ഇത് ചെയ്തല്ലോ എന്ന ചിന്തയിൽ അവൾ അമലിനെ വെറുക്കാൻ തുടങ്ങി.

​അമൽ ഹോസ്പിറ്റലിലെ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അവന്റെ ശരീരം ചതഞ്ഞരഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ സൗമ്യയുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത്: “നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു പെണ്ണിനും കഴിയില്ല!”