ശരണ്യ… എന്റെ റാണി [Lovegod] 148

​അനിത: “അതെ, അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയതുകൊണ്ടായിരിക്കും.”

​അതുൽ: “അല്ല അനിതാ. ഏതൊരാളും, അവന്റെ ഫോണിലാണ് ഈ ഫൂട്ടേജ് ഉള്ളതെങ്കിൽ, ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവൻ പരിഭ്രാന്തനാവില്ലേ? ഇല്ലെങ്കിൽ പേടിച്ച് മൊബൈൽ ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കില്ലേ? കുറഞ്ഞത്, ഒരു കുറ്റവാളിയാണെങ്കിൽ അവൻ വിയർക്കും, അല്ലെങ്കിൽ താൻ നിരപരാധിയാണ് എന്ന് വാദിക്കാൻ വേണ്ടിയെങ്കിലും ഒരു നാടകമെങ്കിലും കളിക്കും.”

​അനിത: “അമൽ അന്ന് പറഞ്ഞത് സത്യമല്ലേ അതുലേ? എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു, ഞാനല്ല ഇത് ചെയ്തത് എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞില്ലേ?”

​അതുൽ: “അവന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ. അവന്റെ വാക്കുകൾ സത്യസന്ധമായ ഒരു ഞെട്ടലായിരുന്നു. അവൻ മൊബൈൽ യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ നൽകി. അതിൽ ഫൂട്ടേജ് കണ്ടപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവൻ ഞെട്ടിയത്. അതായത്, ആ ഫൂട്ടേജ് അവന്റെ ഫോണിൽ ഉണ്ടെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല!”

​അതുലിന്റെ ചോദ്യം അനിതയുടെ മനസ്സിലും ഒരു വൈദ്യുതി പ്രവാഹം പോലെ കടന്നുപോയി. അത് ശരിയാണ്! തിരക്കിനിടയിൽ ആരും അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എല്ലാവർക്കും അമൽ കുറ്റക്കാരനാവണം എന്ന രീതിയിലായിരുന്നു പെരുമാറ്റം.

​അനിത: “അയ്യോ! അതുൽ… നമ്മളാരും അങ്ങോട്ട് ചിന്തിച്ചില്ലല്ലോ. ആ തിരക്കിനിടയിൽ, ആ നാണക്കേടിനിടയിൽ… ഞാനും അവനെ വെറുതെ സംശയിച്ചു. പക്ഷെ അവനെന്തായാലും ക്യാമറ വെച്ച വ്യക്തിയല്ല എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പാണോ?”

​അതുൽ: “അമൽ കുറ്റവാളിയാണെങ്കിൽ, അവന്റെ ഫോണിൽ അത് കണ്ടെത്തിയ ശേഷം അവന്റെ പ്രതികരണം മറ്റൊന്നാകുമായിരുന്നു. അവൻ ഒരു ടെൻഷനും കാണിച്ചില്ല, അവൻ സാധാരണക്കാരനെപ്പോലെ ആയിരുന്നു. ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് അവനെ ആരോ കുടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു എന്നാണ്. അവൻ കുളിക്കാൻ പോയ സമയത്തോ, ഫോൺ ശ്രദ്ധിക്കാതെ വെച്ച സമയത്തോ, ആരെങ്കിലും ഫൂട്ടേജ് അവന്റെ ഫോണിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്തിട്ട്, അത് ക്യാമറയിൽ നിന്ന് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തിരിക്കണം.”