രാജേഷ് സ്മിതയെ പതുക്കെ നോക്കി. എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ കള്ളം പറയുന്നത് എന്ന മട്ടിൽ ആയിരുന്നു അവൻറെ നോട്ടം.
“…. ഇന്നലെ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോയതല്ലേ, ഇന്നിപ്പോൾ നീ എന്തൊക്കെയാണ് അമ്മയുടെ മുന്നിൽ പറഞ്ഞത്. രാജേഷ് വല്ലാതെ നിഷ്കളങ്കത അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
രാജേഷ് പോയതിനു ശേഷം തിരിച്ചു വന്നിട്ടില്ല എന്നത് അറിഞ്ഞ സ്മിതയുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം പടർന്നു. ഒരു പെണ്ണായതിനാൽ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് പല ഭാവങ്ങളും തീർക്കുവാൻ കഴിവുള്ളതാണല്ലോ.
സ്മിത, താൻ വിചാരിച്ചതുപോലെ കാര്യങ്ങൾ തന്റെ വരുതിയിലാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ സ്മിതയുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം പടർന്നു. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് രാജേഷിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, കള്ളം പറഞ്ഞതിൽ ക്ഷമ ചോദിച്ചു. പക്ഷേ രാജേഷിന്റെ ഉള്ളിൽ തലേദിവസത്തെ ആ കാഴ്ചകൾ ഒരു കനലായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ വലിയ കളിക്കാരിയാണല്ലേടീ…” രാജേഷ് പല്ലിറുക്കിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ വെറി കണ്ടപ്പോൾ സ്മിതയുടെ ഉള്ളിലൊന്ന് പാളി.
“അല്ല രാജേഷേ, ഞാൻ…” അവൾ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ ആഞ്ഞുപിടിച്ചു കട്ടിലിലേക്ക് കുനിച്ചുനിർത്തി.
“ആാ…. എന്നേ പേടിപ്പിച്ചതിൻ്റെ ശിക്ഷ തരുന്നുണ്ട് …”. രാജേഷ് അവൻറെ മുഖത്ത് ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“… എന്ത് ശിക്ഷ വേണമെങ്കിലും തന്നുകൊള്ളൂൂൂ, എനിക്ക് എൻറെ രാജേഷിനെ വേണം..”. സ്മിത സ്നേഹത്തോടെ അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“… എന്തായാലും നീ വന്നതല്ലേ … ഇന്നലെ മുഴുവൻ ആക്കാൻ പറ്റാത്ത കളി ഇപ്പോൾ തീർത്തേക്കാം.”. രാജേഷ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളുടെ മുതുകിൽ പതുക്കെ തഴുകി.
