“… വേറെയും നോക്കിക്കോ…”
“… വേണ്ട ഇത് മതി…” വലിയ താല്പര്യം ഇല്ലാതെ ദേവു പറഞ്ഞു.
പിന്നെ അവളോട് തർക്കിക്കാതെ എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടപെട്ട കുറച്ചു ഡ്രസ്സ് അവൾക്കായി വാങ്ങി. പിന്നെ കല്ലുവിനും കുപ്പായം വാങ്ങി. കല്ലു ആണെങ്കിൽ അവൾക്ക് പുതിയ കുപ്പായം എടുക്കുമ്പോൾ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ തുള്ളി ചാടി.
“…നീ എന്താ കാണിക്കുന്നേ പൈസ ഒക്കെ ഞാൻ കൊടുത്തോളം…” ബില്ല് അടിച്ച ശേഷം സ്വന്തം പൈസ കൊടുക്കാൻ ഒരുങ്ങിയ ദേവുവിനെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ പൈസ കൊടുത്തു.
“… എന്താ ആലോചിക്കുന്നേ…” തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നവഴി ഒപ്പം ഇരുന്ന കല്ലു എന്നെ ഒരുപാട് വിളിച്ചിട്ടും വിളി കേൾക്കാത്ത പോലെ ഇരുന്ന എന്നോട് ദേവു ചോദിച്ചു.
“…ഏയ്യ് പണ്ട് ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ഷോപ്പിംഗ് ചെയ്യാൻ വന്നത് ആലോചിക്കായിരുന്നു…” ദേവു സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
“…അന്നൊക്കെ ദേവന് നിന്റൊപ്പം ഷോപ്പിങ്ങിന് വരാൻ പേടിയായിരുന്നു. നീ ഉദ്ദേശിച്ച ഡ്രസ്സ് കിട്ടുന്നവരെ ആ കടയിലെ മുഴുവൻ ഡ്രെസ്സും നീ അവരെക്കൊണ്ട് എടുപ്പിച്ച് അരിച്ചു പറക്കുമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും കിട്ടിയില്ല എങ്കിൽ ഒരു കൂസലും ഇല്ലാതെ അടുത്ത ഷോപ്പിലേക്ക് പോകും. ആ നീയാണ് ഇന്ന് ഒന്നോ രണ്ടോ ഡ്രസ്സിൽ നിന്നും ഒരെണ്ണം സെലക്ട് ചെയ്തത്…”
“…ജീവിതം നമ്മളെ പലതും പഠിപ്പിക്കും. അന്നൊക്കെ എല്ലാരും ശ്രെദ്ധിക്കാനും ആഡംബരം കാണിക്കാനുമാണ്ഞാൻ ഓരോ ഡ്രെസ്സും വാങ്ങി കൂട്ടിയത്. ഇപ്പൊ മാനം മറക്കാനുള്ള തുണിയായി മാത്രമേ ഇതിനെ ഞാൻ കാണുന്നുള്ളൂ…” ചിരിക്കാൻ ശ്രെമിച്ചുകൊണ്ട് ദേവു അത് പറഞ്ഞെങ്കിലും നിറം മങ്ങിയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ വേദന ആ വാക്കുകളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.
