രമ്യ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞു. അവൾ അജിതയുടെ മുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് ആ മുഖം ബലമായി ഉയർത്തി. അജിതയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം മരണഭയമായിരുന്നു. രമ്യയുടെ മുഖം അജിതയുടെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്തെത്തി. രമ്യയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ ദേഷ്യം പതുക്കെ മാറി, അവിടെ ഒരു വന്യമായ തിളക്കം വരുന്നത് അജിത പേടിയോടെ കണ്ടു.
“എന്തുവേണമെങ്കിലും ചെയ്യുമല്ലേ?” രമ്യയുടെ സ്വരം പെട്ടെന്ന് മാറി. അത് താഴ്ന്ന, ഒരുതരം വശീകരണ സ്വരമായി. “എങ്കിൽ… എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കെടി!”
അജിത വിറയലോടെ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. വരുണും രാഹുലും കിടക്കയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഒരു സിനിമ കാണുന്നതുപോലെ ഇതൊക്കെ കാണുകയാണ്. രമ്യ ഒരു വേട്ടക്കാരിയെപ്പോലെ അജിതയ്ക്ക് ചുറ്റും പതുക്കെ നടന്നു. അവൾ തന്റെ സാരിയുടെ മുന്താണി തോളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ഊർത്തി വിട്ടു.
രമ്യ പതുക്കെ കൈനീട്ടി അജിതയുടെ ഗൗണിന്റെ ഷോൾഡറിൽ വിരലുകൾ തൊട്ടു. അജിത അവിടെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. രമ്യയുടെ ആ വിരലുകൾ തന്റെ ചർമ്മത്തിൽ തൊട്ടപ്പോൾ അവളറിയാതെ ഒന്ന് വിറച്ചു.
അജിതയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം പതുക്കെ ഒരുതരം മരവിപ്പിനും കീഴടങ്ങലിനും വഴിമാറുകയായിരുന്നു. രമ്യയുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ ഒരു ഇരമ്പലായിട്ടാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്.
“എടി… നിന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ നിന്നെ പോലെ ഒരു പാവത്തെ ലോകത്തില് വേറെ ഇല്ലെന്ന് തോന്നും. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ നിൽപ്പ് കണ്ടോ… ഈ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളും നിന്റെ ഈ ശരീരവും… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്,” രമ്യ അജിതയുടെ കാതിൽ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു.
