സുതാര്യമായ തടവറ 1 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 442

​പെട്ടെന്ന് അവൻ എന്തോ ഓർത്തെടുത്തു തന്റെ ഹിമാലയന്റെ ചാവി എടുത്തു. ആ കരുത്തുറ്റ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ ഉണ്ടായ ഗർജ്ജനം ആ താഴ്വരയിൽ മുഴങ്ങി.

ഹെൽമെറ്റ് ധരിച്ച് അവൻ ആശുപത്രി ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. കാറ്റിൽ അവന്റെ ഉറച്ച തോളുകൾ വിരിഞ്ഞു നിന്നു.

​അന്ന് രാവിലെ നതാഷയുടെ  ഹോസ്പിറ്റൽ ക്യാബിൻ പതിവിലും ശാന്തമായത് പോലെ തോന്നി…
​ക്യാബിനുള്ളിൽ മരുന്നുകളുടെ ഗന്ധത്തേക്കാൾ പ്രബലമായി നതാഷയുടെ ഉള്ളിൽ പിച്ചകപ്പൂക്കളുടെ മണം ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

രാത്രിയിലെ സാമിന്റെ ആ വശ്യമായ ശബ്ദം അവളുടെ സിരകളിൽ അഗ്നിയായി പടർന്നു കിടക്കുകയാണ്. ഇന്നലത്തെ രതിമൂർച്ച പൂർത്തിയാക്കാൻ അവൻ സമ്മതിച്ചില്ല… അവൾക്ക് ഏകാന്തമായി അത് സാധിച്ചും ഇല്ലാ..

അപ്പോഴാണ് യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ക്യാബിന്റെ വാതിൽ തുറന്നത്.

​ഒരു നിഴൽ വീണതുപോലെ നതാഷ തലയുയർത്തി നോക്കി. സാം!

​മുപ്പത്തിയഞ്ചോളം പ്രായം. ടൈറ്റ് ആയ കറുത്ത ഷർട്ടിലൂടെ അവന്റെ ജിമ്മിൽ വാർത്തെടുത്ത ഉരുക്കുപോലെയുള്ള മസിലുകൾ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. മുഖത്ത് പോലും ഫാറ്റ് അംശം ഇല്ലാ.. അത്രക്കും ഫിറ്റ്‌..മുടി അല്പം നീട്ടിയിരിക്കുന്നു..

വിച്ചർ സീരീസ് ൽ ഹെൻറി കാവിൽ നേ ഓർത്തുപോകും വിധം മുഖഭംഗി…

ആരെയും കൂസാത്ത ഭാവം. നതാഷയുടെ മുന്നിലെ കസേരയിലേക്ക് അവൻ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ ലാഘവത്തോടെ സമ്മതം ചോദിക്കാതെ ഇരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കം നതാഷയെ വിറപ്പിച്ചു.
​സാം: (ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ) “നിന്റെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരിക്കുന്നു നതാഷാ… രാത്രി നീ ഒട്ടും ഉറങ്ങിയില്ലേ? അതോ ഞാൻ നൽകിയ ആ അപൂർണ്ണമായ നിമിഷങ്ങൾ നിന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചോ?”