സുതാര്യമായ തടവറ 1 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 442

​ഓരോ ദിവസവും മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യരെ കാണുന്നതും, അവരുടെ ചോരയും വേദനയും നേരിടുന്നതും അയാളെ മാനസികമായി വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു.

ഒരു ചെറിയ പിഴവ് സംഭവിച്ചാൽ ഒരു ജീവൻ പൊലിയുമെന്ന പേടി അയാളെ ഒരു ‘പെർഫെക്ഷനിസ്റ്റ്’ ആക്കി മാറ്റി.

ആ കണിശത അയാളുടെ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിലേക്കും പടർന്നു.
​നതാഷയുമായി സമയം പങ്കിടാൻ അയാൾക്ക് ആഗ്രഹമില്ലാത്തതല്ല, മറിച്ച് അയാൾക്ക് അതിന് കഴിയുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു സത്യം.

ഒരു സർജറി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ അയാൾക്ക് വേണ്ടത് ആരും ശല്യം ചെയ്യാത്ത നിശബ്ദതയായിരുന്നു.

നതാഷയുടെ വൈകാരികമായ ആവശ്യങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള ഊർജ്ജം തന്റെ ജോലി അയാളിൽ നിന്നും ഊറ്റിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.

​ വൈകുന്നേരം നതാഷ അയച്ച മെസ്സേജ് അയാൾ ഒന്നുകൂടി നോക്കി: “നമുക്ക് ഇന്ന് പുറത്തുപോയാലോ?”

​അയാൾ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. അവൾക്കൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ സംസാരിക്കുന്ന പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും കേൾക്കാൻ അയാൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു.

കാരണം, ഓരോ ദിവസവും ഓപ്പറേഷൻ ടേബിളിൽ താൻ കീറിമുറിക്കുന്ന ശരീരങ്ങളിൽ വികാരങ്ങളില്ലെന്നും വെറും മാംസവും രക്തവും മാത്രമാണെന്നും അയാൾ സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചിരുന്നു.

നതാഷയുടെ സാമീപ്യം തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ കടുപ്പമുള്ള കവചത്തെ തകർക്കുമെന്ന് അയാൾ ഭയന്നു. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അയാൾ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു.

അതേ സമയം മാത്യു ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും വരാൻ വൈകുമെന്ന് സാമിന് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു.

നതാഷ റേഡിയോ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ ആ വലിയ വീട് കാവൽക്കാരില്ലാത്ത ഒരു കോട്ട പോലെയാണ്.
സാം തന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്ക് ദൂരെ മാറ്റിയിട്ട്, മതിൽ ചാടി പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ വീടിന്റെ പിൻഭാഗത്തെത്തി.
ആഡംബര പൂർണ്ണമായ ആ വീടിന്റെ സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങളിലെ വിടവുകൾ ഒരു ചിത്രകാരന്റെ നിശിതമായ കണ്ണുകളാൽ അവൻ നേരത്തെ തന്നെ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.