സുതാര്യമായ തടവറ 1 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 442

​നതാഷ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി. ഇത് അവൾക്ക് സ്ഥിരം കേൾക്കുന്ന പരാതിയാണ്, ഒരുപക്ഷേ അവളുടെ തന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു നേർച്ചിത്രം.

​നതാഷ: “പലപ്പോഴും പങ്കാളികൾ ജോലിത്തിരക്കിനിടയിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് നൽകേണ്ട പരിഗണന മറന്നുപോകാറുണ്ട്. പക്ഷേ അതിനർത്ഥം അവർക്ക് സ്നേഹമില്ലെന്നല്ല. നിങ്ങൾ നേരിട്ട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ. മൗനത്തേക്കാൾ വലിയ മരുന്ന് വാക്കുകളാണ്. ധൈര്യമായിരിക്കൂ.”

​ആ കോൾ കട്ടായി. നതാഷ ഒരു നിമിഷം ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

‘മൗനത്തേക്കാൾ വലിയ മരുന്ന് വാക്കുകളാണ്’ എന്ന് താൻ ഉപദേശിക്കുമ്പോഴും തന്റെ ഭർത്താവ് മാത്യുവിനോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോലും തനിക്ക് കഴിയുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

​അപ്പോഴാണ് അടുത്ത കോൾ വന്നത്. ഒരു വലിയ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, അഗാധമായ കടൽ പോലെ ശാന്തവും എന്നാൽ വശ്യവുമായ ഒരു പുരുഷശബ്ദം ഹെഡ്ഫോണിൽ മുഴങ്ങി.

​സാം: “നമസ്കാരം നതാഷാ… ഞാൻ സാം…മറ്റുള്ളവരുടെ മുറിവുകൾ തുന്നിക്കെട്ടാൻ നിങ്ങൾ എത്ര മിടുക്കിയാണ്! പക്ഷേ നതാഷാ, ചില മുറിവുകൾ സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചാൽ മാറില്ലെന്ന് നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാം, അല്ലേ?”

​നതാഷ പെട്ടെന്ന് ജാഗരൂകയായി. ആ ശബ്ദത്തിലെ ഗാംഭീര്യം അവളെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു.

​നതാഷ: “സുഹൃത്തേ… നിങ്ങൾ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?”

​സാം: “ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് നിങ്ങളെയാണ്. പകൽ മുഴുവൻ ആശുപത്രിയുടെ ആ മരവിച്ച ഗന്ധത്തിനിടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒന്ന് ശ്വസിക്കാൻ പോലും മറന്നുപോകുന്നു.
ഈ രാത്രിയിലെ സ്റ്റുഡിയോ മാത്രമാണ് നിങ്ങളുടെ ശ്വാസനാളം.
മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപദേശം നൽകുമ്പോഴും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ആ ശൂന്യത ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്.