സുതാര്യമായ തടവറ 1 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 442

​മാത്യു: “ഇന്ന് രണ്ട് മേജർ സർജറികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു നതാഷാ. ലേറ്റ് ആയി.
പിന്നെ നിന്റെ ഈ റേഡിയോ ഷോ…
രാത്രി മുഴുവൻ ഉറക്കമിളച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കുന്നത് നിന്റെ മാനസികാരോഗ്യം നശിപ്പിക്കുമെന്ന് ഞാൻ എത്ര തവണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്?!!”

വികാരങ്ങളൊക്കെ വെറും കെമിക്കൽ റിയാക്ഷൻസ് മാത്രമാണ്.., നീ അതിൽ ഇത്രയധികം ഇൻവോൾവ് ആകുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല.നിനക്ക് അറിയില്ലേ നതാഷാ…”

​നതാഷ ഗ്ലാസ് വിൻഡോയ്ക്ക് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ചില്ലിന് അപ്പുറം മഴത്തുള്ളികൾ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് അവൾ നോക്കി നിന്നു.

​നതാഷ: “രാസപ്രവർത്തനങ്ങൾ മാത്രമാണോ മാത്യു ജീവിതം?
നമ്മൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കാൻ പോലും സമയമില്ലാതായിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ എപ്പോഴാണ് എന്നെ ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിച്ചിട്ടുള്ളത്?
ഒരു രോഗിയുടെ ശരീരത്തെ സമീപിക്കുന്ന ആ തണുത്ത കൃത്യതയോടെയല്ലാതെ എന്നെ നിങ്ങൾ സ്പർശിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

​മാത്യു എഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ ശബ്ദം മാർബിൾ തറയെക്കാൾ തണുപ്പുള്ളതായിരുന്നു.

​മാത്യു: “എനിക്ക് നാളെ രാവിലെ ഏഴ് മണിക്ക് ഒരു ക്രിട്ടിക്കൽ കേസ് ഉണ്ട്. ഇത്തരം ഇമോഷണൽ ഡ്രാമക്ക് എനിക്ക് സമയമില്ല. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”

​ഒരു വാക്കുകൊണ്ട് പോലും അവളെ സ്പർശിക്കാതെ അയാൾ ആ വലിയ സ്റ്റെയർകേസ് കയറി മുകളിലേക്ക് പോയി.

ആ വലിയ ഹാളിലെ ശൂന്യതയിൽ നതാഷ തനിച്ചായി. അവൾ ആ വലിയ ഗ്ലാസ് ഭിത്തിക്ക് മുന്നിൽ ചെന്ന് ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. സാമിന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങി— ‘ഒരു സർജന്റെ ബ്ലേഡ് പോലെ മൂർച്ചയുള്ള വാക്കുകൾ.’