വെറുമൊരു കൊലപാതകമല്ല മറിച്ച് അവർ രണ്ടുപേരും ജീവനോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഓരോ നിമിഷവും മരിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു അനുഭവം.!!
അയാൾ ഷവർ മുറുക്കി അടച്ചു… വെള്ളം നിൽക്കുമ്പോൾ ആ മുറിയിൽ ഭീകരമായ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു.
ടവൽ എടുത്ത് ശരീരം തുടയ്ക്കുമ്പോൾ മാത്യുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ക്രൂരമായ ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ഉറച്ചിരുന്നു.
ഇനി ഈ വീട്ടിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ നാടകങ്ങളില്ല. ഇനി ഇവിടെ നടക്കാൻ പോകുന്നത് വേട്ടക്കാരനും ഇരയും തമ്മിലുള്ള കളിയാണ്.
കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയ മാത്യുവിന്റെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവമായിരുന്നു. ഒരു സർജൻ തന്റെ രോഗിക്ക് അനസ്തേഷ്യ നൽകുന്നതിന് മുൻപുള്ള അതേ ഗൗരവം.
പകരം പണ്ട് നതാഷയെ പ്രണയിച്ചിരുന്ന കാലത്തെ അതേ പ്രസന്നത അയാൾ മുഖത്ത് വരുത്തി.
ലിവിംഗ് റൂമിൽ നതാഷ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ അയാളെ കണ്ടതും ഒന്ന് പതറി.
നതാഷ: “മാത്യു… നിങ്ങൾ കുളിച്ചോ? ഞാൻ കോഫി എടുക്കാം.”
അവൾ വേഗം കിച്ചണിലേക്ക് പോയി കോഫിയുമായി വന്നു.
അവളുടെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മാത്യു അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാൾ കോഫി മഗ് കൈപ്പറ്റി ഒരു സിപ്പ് എടുത്തു.
നതാഷ: (ഭയം മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്) “അല്ല മാത്യു… നിങ്ങൾക്ക് ഇന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുന്നില്ലേ? ഇന്നലത്തെ സർജറി എങ്ങനെ… അതിന്റെ പ്രോസജിയർസ് ബാക്കി ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഇന്നലെ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ.”
