മാത്യു കോഫി മഗ്ഗിലേക്ക് നോക്കി ഒന്ന് പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
മാത്യു: “എന്താ നതാഷാ… സർജറി ഒക്കെ സക്സസ് അല്ലാതെ പിന്നെ..
ഞാൻ എപ്പോഴും ആ ഹോസ്പിറ്റലിൽ തന്നെ ഇരിക്കണം എന്നാണോ നിന്റെ ആഗ്രഹം? ”
നാതാഷ:”അത്… മാത്യു….ഞാൻ ചോദിച്ചന്നെ ഉള്ളു….”
(മാത്യു അവളെ പൂർത്തിയാക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ തുടർന്നു..)
“ഈ സർജറികൾക്കും രോഗികൾക്കും ഇടയിൽ എനിക്ക് എന്റെ കുടുംബത്തെയും ഭാര്യയെയും ശ്രദ്ധിക്കാൻ സമയം കിട്ടുന്നില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഈ അടുത്ത കാലത്തായി ഒരു തോന്നൽ.
പിന്നെ പ്രോസജിയർസ് ഒക്കെ നോക്കാൻ അവിടെ ജൂനിയേർസ് ഉണ്ട്…!!
ഇപ്പോഴല്ലേ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് ഒന്ന് വന്നത്.
അപ്പോഴേക്കും എന്നെ പറഞ്ഞുവിടാൻ നിനക്ക് ഇത്ര തിടുക്കമോ?!!”
നതാഷയുടെ മുഖത്തെ നിറം മാറി.
അയാളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ആ പരിഹാസം അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും എന്തോ ഒരു അപകടം അവൾ മണത്തു.
നതാഷ: “അതല്ല മാത്യു… നിങ്ങൾ സാധാരണ കൃത്യസമയത്ത് പോകാറുള്ളതല്ലേ, അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ.”
മാത്യു: “ഇന്ന് എനിക്ക് തിരക്കില്ല നതാഷാ.
ഇന്ന് എന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ‘ഓപ്പറേഷൻ’ ഇവിടെയാണ്.
നീ പൊയ്ക്കോളൂ…
നിനക്ക് പേഷ്യന്റ്സിനെ നോക്കാൻ ഉണ്ടാവുമല്ലോ.
പ്രത്യേകിച്ച് ആ സാം… അവനെ നീ നന്നായി കെയർ ചെയ്യണം. അവന്റെ വിരഹം മാറ്റാൻ നിന്നെപ്പോലെ ഒരു ഡോക്ടറുടെ സാമീപ്യം അയാൾക്ക് അത്യാവശ്യമായിരിക്കും.”!!
