അവൾ ടിവി ഓൺ ചെയ്തെങ്കിലും അതിലൊന്നും അവളുടെ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞില്ല.
ആ വലിയ വീടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ ഓരോ ചെറിയ ശബ്ദവും അവളെ ഞെട്ടിച്ചു.
ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ മരങ്ങൾ കാറ്റിൽ ആടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആരോ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് കിച്ചണിലേക്ക് പോയി ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കുടിച്ചു. മാത്യുവും നതാഷയും ഇല്ലാത്ത ആ വീട് ഒരു വലിയ കൊട്ടാരത്തേക്കാൾ ഒരു വലിയ സുതാര്യമായ തടവറ പോലെയാണ് അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്നത്.
അതേസമയം സാമിന്റെ വീട്ടിൽ നതാഷ ബെഡിൽ ലാപ്ടോപ്പും തുറന്നിരുന്ന് ഗൂഗിൾ മാപ്പിൽ ഏതോ സ്ഥലങ്ങൾ തിരയുകയായിരുന്നു.
സാം അരികിൽ ഇരുന്ന് അവളുടെ ആവേശത്തോടെയുള്ള നീക്കങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.അവളുടെ കൈ സാമിന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്..ഇന്ന് കണ്ട കടമുറികളൊന്നും അവളുടെ മനസ്സിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല.
”സാം… ഇന്ന് കണ്ട ആ ഒരു റൂമും എനിക്ക് അത്ര പിടിച്ചില്ല.
ഒന്നിന് വായുസഞ്ചാരം കുറവാണ്, മറ്റേത് ഒരുപാട് ഉൾവശത്തായിപ്പോയി,”
അവൾ ലാപ്ടോപ്പിൽ വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
സാം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ ടൗൺ മുഴുവൻ കറങ്ങിയതല്ലേ നതാഷാ? ഇനിയും എവിടെയാണ് നോക്കാനുള്ളത്?”
”ഇവിടെ നോക്ക്…” മാപ്പിലെ ഒരു ഭാഗം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് അവൾ തുടർന്നു.
“ഈ ജംഗ്ഷന് അടുത്ത് കുറച്ച് പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾ കാണിക്കുന്നുണ്ട്. സാം നാളെ വേറെ കുറച്ച് സ്ഥലത്ത് കൂടെ പോയി നോക്കണം. പേഷ്യന്റ്സിന് വരാൻ എളുപ്പമുള്ള ഒരിടം തന്നെ വേണം.”
