അയാൾ അവിടെനിന്നും ആശുപത്രി ഗേറ്റിന് പുറത്തുള്ള ആ ചെറിയ ചായക്കട ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുൻപ്, നീണ്ട ഹോസ്പിറ്റൽ മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം തളർന്ന് ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ ഒരു ഗ്ലാസ് കടുപ്പമുള്ള ചായയ്ക്കായി അയാൾ അഭയം പ്രാപിച്ചിരുന്ന അതേ ഇടം.
കടയുടെ തടിപ്പലകകൾക്ക് പഴയതിനേക്കാൾ കറുപ്പ് നിറം ഏറിയിരിക്കുന്നു.
പുകയേറ്റ് കറുത്ത ആ ചുവരുകൾക്ക് പോലും മാത്യുവിനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ദൂരെ ആകാശത്ത് മഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് സൂര്യപ്രകാശം പതുക്കെ പടരുന്നുണ്ട്.
വെളിച്ചവും മഞ്ഞും ഒരേസമയം ആ മലഞ്ചെരുവിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്ന ആ കാഴ്ച അതിമനോഹരമായിരുന്നു.
സാധാരണ നിലയിൽ മാത്യു ആസ്വദിക്കുമായിരുന്ന ഒരു കാലാവസ്ഥ.
പക്ഷേ, അമലയുടെ ഓർമ്മകൾ അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കറുത്ത മേഘം പോലെ തളംകെട്ടി നിന്നു.
കടയുടെ മുന്നിലെ ആ പഴയ ബെഞ്ചിൽ അയാൾ പതുക്കെ ഇരുന്നു.
കടക്കാരൻ: “എന്താ എടുക്കണ്ടേ സാറേ? ചായ വേണോ?”
മാത്യുവിനെ ആ പഴയ ജൂനിയർ ഡോക്ടറായി അയാൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പണ്ടുള്ള ആൾ അല്ല അവിടെ ഉള്ളത് എന്ന് മാത്യുവിനും മനസ്സിലായി.
മാത്യുവിന്റെ വേഷവും ആ പ്രൗഢിയും ഒരു വലിയ നഗരത്തിൽ നിന്നുള്ള അതിഥിയുടേതാണെന്ന് അയാൾ കരുതിക്കാണും.
മാത്യു: “ഒരു കടുപ്പമുള്ള ചായ.. പഞ്ചസാര കുറച്ച്.”
ചായയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ മാത്യുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ആശുപത്രിയുടെ കാഷ്വാലിറ്റി ഭാഗത്തേക്ക് നീണ്ടു.
