“അവരെ കൊണ്ടു വന്നിട്ട് ചേട്ടൻ എന്താണ് ചെയ്തത്…?” ഞാൻ ആ പിശാചുക്കളോടുള്ള വെറുപ്പോടെ ചോദിച്ചു.
“വിശദമായ വിവരങ്ങൾ നി അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്, ഡാലിയ.” അണ്ണൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ റൂബിന്റെ മനസ്സിന് കുറച്ചെങ്കിലും ശാന്തമാകുന്ന തരത്തിലാണ് അവന്റെ മുന്നില് വച്ച് സുമ അവർ മൂന്ന് പേരെയും കൈകാര്യം ചെയ്തത്. ഞാനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. തുടർച്ചയായി നാല് ദിവസമാണ് ആ മൂന്ന് പേരുടെ കരച്ചിലും നിലവിളികളും ഞങ്ങളുടെ ആ കേന്ദ്രത്തിൽ മുഴങ്ങിയത്.” അണ്ണൻ തൃപ്തിയോടെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ അവര്ക്ക് പോലും കുഞ്ഞമ്മയുടെ ഒളിത്താവളം എവിടെയാണെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. എന്നാലും ഇന്നുവരെ റൂബിന് തളരാതെ കുഞ്ഞമ്മയുടെ ഒളിത്താവളം കണ്ടുപിടിക്കാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മനസ്സിൽ ഒടുങ്ങാത്ത പകയോടെ”
“അപ്പോ ഇതുവരെ തുമ്പൊന്നും കിട്ടിയില്ലേ..?” പ്രതികാര ദാഹത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അപ്പോ അണ്ണന്റെ ചുണ്ടില് അപകടകരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടര്ന്നു. “ചിലപ്പോ സൂചന കിട്ടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. നിങ്ങളൊക്കെ നാട്ടില് നിന്നും ഇങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോ ഒരു പമ്പിൽ വച്ച് കുഞ്ഞമ്മയുടെ വലം കൈയായിരുന്ന മണിക്കത്തെ കണ്ടു. അവന്റെ കൂടെ വേറെയും രണ്ടുപേര് ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“ഏതു മാണിക്കം..? ചേട്ടൻ കൈ പിഴുത് കളഞ്ഞ ആ മാണിക്കം തന്നെയാണോ..?” ആശ്ചര്യത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“അതേ. അവന് തന്നെ. നിങ്ങളുടെയൊക്കെ ഫോട്ടോ അവന് എടുക്കുന്നതും റൂബിന് കണ്ടു. അവന്റെ ലോറി നമ്പറും, മറ്റ് രണ്ടുപേരുടെ ലോറി നമ്പറും റൂബി സുമക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. പെട്ടന്നു തന്നെ അവരെ സുമ പൊക്കിയിരിക്കും. അപ്പൊ ചിലപ്പോ കുഞ്ഞമ്മയുടെ വിവരം കിട്ടിയേക്കും.” അണ്ണൻ ചെറിയ ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് എന്നെ സീരിയസ്സായി നോക്കി. “ഇപ്പൊ നി റൂബിയുടെ ആരാണെന്നും, നിന്റെ ഫ്രണ്ട്സിനെ കുറിച്ചും കുഞ്ഞമ്മ അറിഞ്ഞിട്ടാവുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളൊക്കെ എപ്പോഴും ജാഗ്രതയായിരിക്കണം.”
