അവളുടെ നെഞ്ചിലെ വേഗത്തിലുള്ള താളം പതുക്കെ ശാന്തമായി. ഞങ്ങൾ അപ്പോഴും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ വന്യത അപ്പോഴും ഒരു കനലായി അവശേഷിച്ചു.
മാളവിക പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ മുറിയിൽ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ഗന്ധവും അവശേഷിച്ചിരുന്നു. ജനാലയിലൂടെ വീശിയടിച്ച തണുത്ത കാറ്റ് എന്റെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ ഒരു വിറയൽ കടന്നുപോയി. പതുക്കെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുമ്പോഴും എന്റെ വിരലുകൾക്ക് അവളുടെ ചർമ്മത്തിന്റെ മൃദുത്വം ഇപ്പോഴും അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത കട്ടിലിൽ രാഹുൽ ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവൻ ഉണർന്നോ ഇല്ലയോ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ രഹസ്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിലാണ് ഈ ബന്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലഹരിയെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കോളേജ് കാന്റീനിൽ വെച്ച് അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പതിവുപോലെ കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. രാത്രിയിലെ ആ വന്യമായ മാളവികയല്ല ഇത്. പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഇടഞ്ഞ ആ നിമിഷം, ആ കണ്ണുകളിൽ ഇന്നലത്തെ രാത്രിയുടെ ബാക്കിപത്രം ഞാൻ കണ്ടു. ഒരുതരം ആധിപത്യവും ആസക്തിയും കലർന്ന നോട്ടം.
”എന്താടാ ഇത്ര ആലോചന?” എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദിച്ചു. അവൻ എന്റെ ക്ലാസ്സ്മേറ്റാണ്, അതോടൊപ്പം ഹോസ്റ്റലിലെ ഏറ്റവും ‘ആക്റ്റീവ്’ ആയവൻ.
”ഒന്നുമില്ലടാ, രാത്രി ഉറക്കം ശരിയായില്ല,” ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
”ഉറക്കം വരാത്ത രാത്രികൾ പലപ്പോഴും ഹോസ്റ്റലിൽ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്,” അവൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ആ സംസാരത്തിൽ എന്തോ ഒരു അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ എപ്പോഴും ഒരു പെൺകുട്ടിയുണ്ടാകും—അഞ്ജലി. അവൾ അല്പം ‘ബോൾഡ്’ ആയ സ്വഭാവക്കാരിയാണ്.
