ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു. ആ രാത്രി ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കേവലം ഒരു ശാരീരിക ബന്ധമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു വന്യമായ അനുഭവമായിരുന്നു.
നേരം വെളുക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ എഴുന്നേറ്റു. വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുമ്പോഴും അവളിൽ ആ പഴയ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. വാതിൽക്കൽ വെച്ച് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. “മാളവിക നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാകാം, പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ ഉപയോഗിക്കുകയായിരുന്നു. അതോർമ്മ വേണം.”
അവൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ആ ഇരുട്ടിൽ തനിച്ചായി. പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ തിരിച്ചറിവ് ഉദിച്ചിരുന്നു. ‘വന്യത’ എന്നത് വെറുമൊരു പേരല്ല, അതൊരു ജീവിതരീതിയാണ്.
ഹോസ്റ്റലിലെ ആ പഴയ സ്റ്റെയർകേസിന് താഴെയുള്ള ഇരുളടഞ്ഞ ഭാഗം പല രഹസ്യങ്ങൾക്കും സാക്ഷിയാണ്. അന്ന് രാത്രി അവിടെ നടന്നത് കേവലം വാക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള ഒരു തർക്കമായിരുന്നില്ല. മാളവിക അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തലേദിവസത്തെ ആ പഴയ തിളക്കമില്ലായിരുന്നു, പകരം ഒരുതരം നിസ്സഹായതയും സങ്കടവും കലർന്ന നോട്ടം.
”നീ എന്തിനാണ് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയത്?” മാളവികയുടെ സ്വരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ജലി ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ച് അതിന്റെ പുക സാവധാനം പുറത്തേക്ക് വിട്ടു. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ആ പഴയ പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “ആരുടെ അടുത്തേക്ക്? നിന്റെ സ്വന്തമാണെന്ന് നീ കരുതുന്നവന്റെ അടുത്തേക്കോ?”
”അവൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്…” മാളവിക പറഞ്ഞു തീർക്കുന്നതിന് മുൻപ് അഞ്ജലി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
”സ്നേഹം…?” അഞ്ജലി മാളവികയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അവളുടെ ഉയരവും ആത്മവിശ്വാസവും മാളവികയെ ഭയപ്പെടുത്തി. “മാളവിക, അവന് വേണ്ടത് നിന്റെ ഈ കണ്ണീരല്ല. അവന് വേണ്ടത് ശരീരത്തിന്റെ ചൂടാണ്. അത് നൽകാൻ നിനക്ക് കഴിയുമോ?”
അഞ്ജലി മാളവികയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. മാളവിക വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു മാറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അഞ്ജലി അവളെ ഭിത്തിയോട് ചേർത്ത് നിർത്തി. “നോക്ക്, നിന്റെ ഈ വിറയൽ… ഇത് അവനെ ഭയപ്പെടുത്തുകയേ ഉള്ളൂ. പക്ഷേ ഞാൻ അവന് നൽകുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. അവനെ എന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കുന്ന ഒരു വന്യത.”
മാളവികയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. അവൾ അഞ്ജലിയെ തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ തള്ളലിൽ അഞ്ജലിയുടെ കുർത്തയുടെ ബട്ടണുകൾ ഒന്ന് രണ്ട് എണ്ണം തെറിച്ചുപോയി. ഇരുട്ടിൽ അഞ്ജലിയുടെ നഗ്നമായ ചർമ്മം വെളിപ്പെട്ടു.
”നീ എന്നെ തൊടാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടോ?” അഞ്ജലിയുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മാറി. അതൊരു ആജ്ഞയായിരുന്നു.
വായിച്ചവർ കമൻ്റിടണേ