കതക് തുറന്ന് മാധവൻ നായർ അകത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കൂടെ അമിതമായി ചായം തേച്ച ഒരു സ്ത്രീയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കശാപ്പുകാരന്റെ ക്രൂരതയുണ്ടായിരുന്നു.
”സാധനം ഫ്രഷ് ആണ്. പറഞ്ഞ പണം ഞാൻ തരാം,” ആ സ്ത്രീ മാധവൻ നായരുടെ കയ്യിലേക്ക് കുറച്ച് നോട്ടുകൾ വെച്ചുകൊടുത്തു.
എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ പണം എണ്ണുന്ന ശബ്ദം ഇടിയായി മുഴങ്ങി. “നായരേ, ഇതെന്താണ്? എന്നെ ജോലിക്ക് കൊണ്ടുപോകാം എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? എനിക്ക് എന്റെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകണം!” ഞാൻ അയാളുടെ കാലുപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.
അയാൾ എന്നെ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. “പോടീ… നിന്റെ അമ്മയും നിന്നെ ഇവിടെ വിറ്റ കാശ് കൊണ്ട് അരി വാങ്ങി തിന്നുകയാണ്. ഇനി നിനക്ക് ഒരിടത്തേക്കും പോകാൻ പറ്റില്ല. ഇവരാണ് നിന്റെ പുതിയ മുതലാളി. ഇവിടുത്തെ നിയമങ്ങൾ ഇവർ നിനക്ക് പറഞ്ഞു തരും.”
അയാൾ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി. എന്റെ ലോകം അന്ന് തകർന്നു വീണു. എന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് ആ സ്ത്രീ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
”ഇവിടെ കരയാൻ നിനക്ക് സമയമില്ല സീതേ. നിന്റെ ഈ കണ്ണീരിന് ഇവിടെ ആരും വില തരില്ല. നിന്റെ ശരീരത്തിനാണ് ഇവിടെ വില. ഇന്ന് രാത്രി നിനക്ക് ആദ്യത്തെ ആൾ വരും. ഒന്ന് ഒരുങ്ങിക്കോ!”
ആ രാത്രി നഗരത്തിൽ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ആ മനോഹരമായ മഴയല്ല, മറിച്ച് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ വിശുദ്ധിയും കഴുകിക്കളയുന്ന ഒരു ക്രൂരമായ മഴ. ആ മുറിയിലെ വിളക്കുകൾ അണയുമ്പോൾ, എന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ ആരും കേട്ടില്ല. അമ്മയുടെ താലിമാല എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് വിങ്ങി.
ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ മരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, പുറത്ത് സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ടി വന്നു—ഒരു ശരീരമായി മാത്രം.
