എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. എന്ത് മറുപടിയാണ് ഞാൻ അവൾക്ക് നൽകുക? “വരും മോളേ…” എന്ന് കള്ളം പറയാൻ പോലും എന്റെ നാവ് വഴങ്ങിയില്ല.
പാലക്കാട്ടെ ആ കരിമ്പനക്കാറ്റിൽ സുരഭിയെപ്പോലെ എത്രയോ പെൺകുട്ടികൾ ഇനിയും ഇരകളാക്കപ്പെടും? വറുതിയുടെയും ചതിയുടെയും ഈ ലോകത്ത്, നിലാവിനുപോലും കറ പുരണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ അന്നാണ് ഉറപ്പിച്ചത്.
സുരഭിയുടെ നിലവിളികൾ ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുവരുകളിൽ പതിയെ അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. കരഞ്ഞു കരഞ്ഞ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീർത്തു. ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാതെ അവൾ ആ മുറിയുടെ മൂലയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. അവളുടെ ആ രൂപം കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ പഴയ പാലക്കാട്ടുകാരി സീത വല്ലാതെ പിടയുകയായിരുന്നു.
മാതമ്മയുടെ കർക്കശമായ ഭരണം അവളെ മെരുക്കാൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ അവളെ പട്ടിണിക്കിടൂ, വിശക്കുമ്പോൾ അവൾ തനിയെ വഴിക്ക് വരും,” എന്നായിരുന്നു മാതമ്മയുടെ കല്പന. പക്ഷേ എനിക്ക് അത് കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മാതമ്മ പുറത്തുപോയ തക്കം നോക്കി ഞാൻ സുരഭിയുടെ മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി. മായയാണ് എനിക്ക് കാവൽ നിന്നത്. ഞാൻ കയ്യിലൊരു പ്ലേറ്റ് ചോറുമായി ആ കതക് പതുക്കെ തുറന്നു.
”മോളേ… സുരഭീ…” ഞാൻ മൃദുവായി വിളിച്ചു.
അവൾ എന്നെ കണ്ട് ഭയത്തോടെ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി. “എന്നെ തൊടരുത്… എന്നെ വിടൂ…” അവളുടെ ശബ്ദം തകർന്നിരുന്നു.
ഞാൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്നു. “പേടിക്കണ്ട മോളേ, ഞാൻ നിന്റെ ചേച്ചിയെപ്പോലെയാണ്. നീ ഇത് കുറച്ച് കഴിക്ക്. ശരീരം തളർന്നാൽ നിനക്ക് ഇവിടെ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റില്ല.”
