”സീതേ… നീ ഇത്രയും സുന്ദരിയായിട്ടും എന്താ എപ്പോഴും സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? നിനക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും ഞാൻ തരാം. വസ്ത്രങ്ങളോ ആഭരണങ്ങളോ എന്തുവേണം?”
ഞാൻ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “സാറേ, എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട. പക്ഷേ സാറിന് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ? അപ്പുറത്ത് ഒരു കുഞ്ഞു പെൺകുട്ടിയുണ്ട്. അവളെ ഒന്ന് രക്ഷിക്കാമോ?”
അയാളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. “രക്ഷിക്കാനോ? സീതേ, ഞാൻ ഇവിടെ വരുന്നത് സന്തോഷിക്കാനാണ്. നിന്നെപ്പോലെ ഒരാളെ രക്ഷിക്കാൻ നോക്കിയാൽ എന്റെ അന്തസ്സിന് എന്ത് സംഭവിക്കും? അതൊന്നും ഞങ്ങളുടെ പണിയല്ല.”
അയാൾ പറഞ്ഞ ആ ‘അന്തസ്സ്’ എന്ന വാക്ക് എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചു. രാത്രികളിൽ ഈ ഇരുട്ടറകളിൽ വന്ന് മാനം വിൽക്കുന്നവർക്ക് പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ വലിയ അന്തസ്സാണ്! ഈ ലോകത്തിന്റെ കാപട്യം എനിക്ക് അസഹ്യമായി തോന്നി.
രാത്രി രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ സുരഭിയുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു നിലവിളി കേട്ടു. മാതമ്മ അവളെ നിർബന്ധിച്ച് ആരോടോ കൂടെ അയക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഞാൻ ഓടിച്ചെന്നു. മാതമ്മ അവളെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയാണ്.
”വിടൂ മാതമ്മേ! അവൾക്ക് പേടിയാണ്…” ഞാൻ കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു.
”നീ മാറി നിൽക്ക് സീതേ!” മാതമ്മ എന്നെ തള്ളി മാറ്റി.
സുരഭിയുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ആ നോട്ടം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. അവൾ ആ കാറിലേക്ക് കയറ്റപ്പെട്ടു. കാർ ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആ പഴയ നിലാവിനും കറ പുരണ്ടതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
