മായ എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “സീതേ, ഇത് നമ്മുടെ വിധിയാണ്. നമുക്ക് ആരെയും രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മളെത്തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ലല്ലോ.”
പാലക്കാട്ടെ ആ വയലുകളിൽ ഓടിനടന്നിരുന്ന സീത അന്ന് രാത്രി പൂർണ്ണമായും മരിച്ചു. പകരം അവശേഷിച്ചത് വെറുമൊരു യന്ത്രമായി മാറിയ ഒരു ശരീരം മാത്രമാണ്. ഓരോ രാത്രിയും ആ ശരീരത്തിൽ പുതിയ മുറിവുകൾ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു, ആരും കാണാത്ത മുറിവുകൾ.
(തുടരും)
