അങ്ങ് ഓവർ ആവണ്ട കേട്ടോ. നിനക്ക് മാല കിട്ടിയതല്ലേ ഉള്ളൂ. എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ എപ്പോഴും എനിക്ക് ഗെയിം കളിക്കാൻ പറ്റും. നിനക്ക് ഇതിപ്പോ എത്ര ദിവസം ഇടാൻ പറ്റും? സ്കൂളിൽ ഇതും ഇട്ടു പോകാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.”
വിസ്മയ അവനെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു. അവളുടെ മനസ്സിൽ തലേദിവസം കണ്ട ആ കാഴ്ചകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ചേട്ടൻ പോലും അറിയാത്ത ഒരു വലിയ രഹസ്യം തനിക്ക് അറിയാം എന്നൊരു ഗർവ്വ് അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
വിസ്മയ: “അസൂയ അടിക്കാതെ പോടാ ചേട്ടാ… നിനക്ക് ഇതൊന്നും കിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന വിഷമം എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ ഈ പഴയ വളകൾ തരാം, അതും ഇട്ടു അവിടെ ഇരുന്നോ!”
അഭിജിത്ത്: “പോടി അവിടുന്ന്!
എനിക്കൊന്നും വേണ്ട. എനിക്ക് എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ മതി. പിന്നെ… നീ വല്ലാതെ മിടുക്കി ആവണ്ട, നിനക്ക് ഞാൻ വാങ്ങി തരാം എന്ന് പറഞ്ഞ ആ മോഡേൺ ഡ്രസ്സ് ഇല്ലേ… അത് ഇനി ക്യാൻസൽ ചെയ്താലോ എന്ന് ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്.”
അത് കേട്ടതും വിസ്മയ പതുക്കെ ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് അവന്റെ തോളിൽ അടിച്ചു. ഇരുവരും തമ്മിലുള്ള ആ കുസൃതിച്ചിരിയിൽ ആ ആഘോഷത്തിന്റെ മാറ്റുകൂടി. രാഘവൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു മകളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചപ്പോൾ അഭിജിത്ത് പതുക്കെ അവിടെ നിന്ന് സ്കൂട്ടായി. മകന്റെ ആ വേഷംകെട്ടുകൾ കണ്ട് രാഘവനും ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വിസ്മയ പതുക്കെ അവളുടെ പുതിയ ജീവിതരീതികളുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു
തുടങ്ങിയിരുന്നു. എങ്കിലും, ആ മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുറിയിൽ കണ്ട ആ കാഴ്ചകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മയങ്ങിയിരുന്നില്ല. രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ ആ രംഗങ്ങൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു വരും. ആ മാംസം കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദവും അമ്മയുടെ ആ പ്രത്യേക ഞരക്കവും ഉള്ളിൽ തട്ടുമ്പോൾ വിസ്മയയുടെ അടിവയറ്റിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തരിപ്പ് അനുഭവപ്പെടും.
