അമ്മക്കൊതിയൻ [Darkson] 1190

 

ഞങ്ങൾ കുറച്ചു നേരം ക്യാമ്പസിലെ പുതിയ വിശേഷങ്ങളും, മറ്റുകാര്യങ്ങളൊക്കെ പങ്കുവെച്ച് ഇരുന്നതുകൊണ്ട് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.

 

മിനിറ്റുകൾക്കകം തന്നെ സർ ഞങ്ങളെ വീടിനടുത്തുള്ള ജംഗ്ഷനിൽ ഇറക്കി.

 

​“താങ്ക്സ് സാറേ…. നിങ്ങൾ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ ആ സ്റ്റോപ്പിൽ ഇരുന്ന് പുഴുത്തു പോയേനെ…”

 

കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഗ്ലാസ്സിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

 

​“ഹാഹാ…. അത് സാരമില്ലടാ. അപ്പോ ശരിയെന്നാൽ, എനിക്ക് സംസാരിച്ചു നിൽക്കാൻ സമയമില്ല. വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് പെട്ടെന്ന് തീർക്കാൻ കുറച്ചു പണിയുണ്ട്.”

 

സർ വാച്ചിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

​“ഉം….. അതൊക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം സാറേ…. സാറിന്റെ ഒരു ‘പണി’!”

 

ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ കളിയാക്കി.

 

​“ഒന്ന് പോയെടാ മക്കളെ, ഇത് നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നതല്ല, കുറച്ചു സീരിയസ് കാര്യമാണ്.”

 

പുള്ളി ആ കള്ളച്ചിരി ഒന്ന് മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് കാർ മുന്നോട്ട് എടുത്തു.

 

​“ഓഹ്…. അപ്പോ ശരിയെന്നാൽ…. ബൈ! തിങ്കളാഴ്ച കാണാം.”

 

ഞങ്ങൾ യാത്ര പറഞ്ഞു.

 

​സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ കോളേജിൽ എല്ലാ ദിവസവും മുടങ്ങാതെ പോകാൻ കാരണം തന്നെ സഹലും, ഞങ്ങടെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് പൊന്നുവും (പാർവതി), പിന്നെ ഈ ഡേവിഡ് സാറുമാണ്.

 

പുള്ളിക്ക് ഇപ്പോൾ ഏകദേശം 30 വയസ്സുണ്ടാകും. ആൾ നല്ല സ്റ്റൈലിഷും അതിലുപരി നല്ല വൈബുമുള്ള സിംഗിൾ ആയിട്ട് നടക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനാണ്.