അനന്യ: “സാരമില്ലല്ലോ? വല്ലതും പറ്റിയോ?”
അവൾ അനന്യയെ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. അവളുടെ നോട്ടം അർജുന്റെ കണ്ണുകളിലായിരുന്നു. അവർ അവിടുന്ന് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും വളരെ നേർത്ത ഒരു സ്വരം അർജുന്റെ കാതിലേക്ക് തുളച്ചു കയറി.
”ദേവേട്ടാ…”
ആ വിളി ഒരു ഇടിമിന്നൽ പോലെയാണ് അർജുനിൽ പതിച്ചത്. അവന്റെ കാലുകൾ ഒരു നിമിഷം തറഞ്ഞുപോയി..
അനന്യ അവന്റെ മുഖത്തെ ആ ഭാവമാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം മുൻപ് ചിരിച്ചിരുന്ന അർജുൻ പെട്ടെന്ന് ഒരു ശിലയെപ്പോലെ മാറിയത് അവൾക്ക് അത്ഭുതമായി.
അനന്യ: “അർജുൻ… എന്താ പറ്റി? നിന്റെ മുഖം എന്തിനാ ഇത്ര വിളറിയത്? നീ അവളെ അറിയുമോ?”
അർജുൻ: (സാധാരണ നിലയിലാകാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്) “ഏയ്… ഒന്നുമില്ല മാം. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു തലകറക്കം പോലെ തോന്നി. നമുക്ക് പോകാം.”
അവൻ വേഗത്തിൽ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടി. അനന്യ ഒരു നിമിഷം ആ പെൺകുട്ടിയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവൾ ഇപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് അർജുൻ പോകുന്നത് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അനന്യയ്ക്ക് മനസ്സിലായി, അർജുൻ ഇപ്പോൾ കണ്ടത് വെറുമൊരു അപരിചിതയെയല്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ കുഴിച്ചുമൂടിയ ഏതോ ഒരു വലിയ രഹസ്യത്തിന്റെ വാതിൽ ആ കുട്ടി തുറന്നിരിക്കുകയാണ്. അവൾ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ലെങ്കിലും അവളുടെ സംശയം വർദ്ധിച്ചു…
