അർദ്ധപ്രാണസഖി 2 [Lee child] 67

വിശ്വനാഥ് നേവി ബ്ലൂ കളറിലുള്ള ഒരു കാഷ്വൽ ലിനൻ ഷർട്ടും മുണ്ടുമായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത്. അമ്മയാകട്ടെ, അതേ നേവി ബ്ലൂ ഷേഡിലുള്ള ബോർഡറുള്ള ഒരു ഓഫ്-വൈറ്റ് കേരള സാരിയാണ് ഉടുത്തിരുന്നത്. അവരുടെ വസ്ത്രധാരണത്തിലെ ആ സാമ്യം ഒരു ഔദ്യോഗിക ബന്ധത്തിനപ്പുറം മറ്റെന്തോ ഒന്ന് വിളിച്ചോതുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

​കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു പ്രശസ്തമായ റെസ്റ്റോറന്റിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ഭക്ഷണത്തിനിടയിൽ വിശ്വനാഥ് എന്നോട് പഠനത്തെക്കുറിച്ചും രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ വിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും വളരെ സൗഹൃദപരമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

​പിന്നെ സംസാരം കൂട്ടുകാരെക്കുറിച്ചായി.

​വിശ്വനാഥ്: “ദേവൂട്ടാ, നിന്നെ കൂട്ടുകാരൊക്കെ എന്താ വിളിക്കാറുള്ളത്?”

​ഞാൻ: “ദേവാ എന്ന് വിളിക്കും…”

​വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ശരിയാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ ചിലരൊക്കെ ഇപ്പോഴും എന്നെ ‘സാർ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ സഹായം ചെയ്താൽ പോലും അവർക്ക് ഞാൻ സാറാണ്.”

​അമ്മ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു: “അതിനിപ്പോ എന്താ വിശ്വസാർ? നിങ്ങൾ അർഹിക്കുന്ന ബഹുമാനമല്ലേ അത്?”

​വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി. “എന്ത് സാർ? ശാലിനി നീ എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ‘വിശ്വസ്തയായ’ സുഹൃത്തല്ലേ?”

​അമ്മ പതുക്കെ തിരുത്തി: “ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അസിസ്റ്റന്റാണ് സാർ.”

​വിശ്വനാഥ്: “ഓ പ്ലീസ്… അത് ഓഫീസിൽ മാത്രം. വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ നീ എന്റെ സുഹൃത്താണ്, എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് നീ ഒരു മകളെപ്പോലെയുമാണ്.”

​ഞാൻ അത് കേട്ട് . “മകളോ?”

​വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് വിക്കി: “അല്ല… ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്, മകളെപ്പോലെയാണെന്ന്… ഒരു സ്ഥാനം പറഞ്ഞതാണ്.”