“ഗോകുട്ടാ… മതി… എനിക്ക് വയ്യ…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ കൈകൾ അവനെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ അവളുടെ പൊക്കിളിലും അതിനു താഴെയും തൻ്റെ ചുംബനങ്ങൾ പടർത്തി. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും അവൻ തൻ്റെ അധികാരം ഉറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ വെളുത്ത തുടകൾക്കിടയിലേക്ക് അവൻ സാവധാനം മുഖം താഴ്ത്തി. ഇതിനുമുമ്പ് അവൻ തൊടാത്ത അത്രമേൽ കരുതലോടെയും എന്നാൽ തീവ്രമായ ആവേശത്തോടെയും അവൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ അമർത്തി.
ശ്രീവേണിയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോകുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. അവൻ്റെ നാവു കൊണ്ട് പതുക്കെ അവളുടെ ആ മനോഹരമായ സ്വകാര്യഭാഗത്തെ തഴുകിയപ്പോൾ അവൾ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു.
ഒരു പൂവിലെ തേൻ നുകരുന്ന വണ്ടിനെപ്പോലെ ഗോകുൽ അവളുടെ ആ കുഞ്ഞുപൂവിൽ തൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. അവൻ്റെ നാവു കൊണ്ടുള്ള ആ ഓരോ സ്പർശനവും അവളിൽ മിന്നൽ പിണരുകൾ പായിച്ചു. ശ്രീവേണി തൻ്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് പുതപ്പിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും അണപൊട്ടിയൊഴുകുന്ന മൃദുവായ ഞെരുക്കം ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു. ഗോകുട്ടാ… എന്ന് വിളിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വാക്കുകൾക്ക് പകരം വായുവിൽ പ്രണയത്തിൻ്റെ ചൂട് മാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചത്.
അവൻ അവളെ വിട്ടുമാറാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. നനഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആ അമൃത് നുകരുമ്പോൾ ഗോകുലിൻ്റെ ആവേശവും വർദ്ധിച്ചു. തൻ്റെ സർവ്വസ്വവും ഈ പുരുഷന് മുന്നിൽ അടിയറവ് വെച്ചുകഴിഞ്ഞു എന്ന് ശ്രീവേണി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവളുടെ അരക്കെട്ട് വായുവിൽ ഉയർന്നുതാണു. ഗോകുലിൻ്റെ കൈകൾ അവളുടെ തുടകളിൽ മുറുകെ അമർന്നു. രാകേഷിൻ്റെ യോ ലോകത്തിൻ്റെ യോ ചിന്തകൾ ആ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിൻ്റെ ഏഴയലത്തുപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ മഴയും, ഈ രാത്രിയും, ഗോകുലിൻ്റെ ഈ വന്യമായ പ്രണയവും മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ സത്യം.
