അതിരുകൾ മായുമ്പോൾ  [Lechu] 177

അവൻ പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പ്രണയത്തിൻ്റെ ഒരു കടൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

ഗോകുലിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ വന്യമായ പ്രണയവും അതിലേറെ ആഗ്രഹവും ഒരേപോലെ മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൻ തൻ്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ആ നനഞ്ഞ പൂവിതളുകളിൽ പതുക്കെ തഴുകി. ശ്രീവേണി അറിയാതെ തൻ്റെ ഇടുപ്പ് ഉയർത്തി അവനിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുത്തു.

പെട്ടെന്ന്, അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട്, ഗോകുൽ തൻ്റെ ഒരു വിരൽ സാവധാനം അവളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറക്കി.

ആ അപ്രതീക്ഷിത സ്പർശനം ശ്രീവേണിയിൽ ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം തന്നെയുണ്ടാക്കി. അവളുടെ ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി.മുമ്പത്തെപ്പോലെ “ഗോകുട്ടാ…” എന്ന് വിളിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പുറത്തുവന്നത് ഒരു നേർത്ത ഞെരുക്കം മാത്രമായിരുന്നു.

ഗോകുൽ തൻ്റെ വിരൽ സാവധാനം ചലിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ്റെ നോട്ടം അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നും മാറിയിരുന്നില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പടരുന്ന ആ ലഹരിയും വേദന കലർന്ന സുഖവും അവൻ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.

ശ്രീവേണിയുടെ കൈകൾ വിരിപ്പിൽ മുറുകി. പുറത്ത് മഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുമ്പോൾ, അകത്ത് പ്രണയത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു കടൽ ഇരമ്പുകയായിരുന്നു. ഓരോ സെക്കൻഡിലും അവളുടെ ശരീരം ഗോകുലിൻ്റെ ആ വിരൽചലനങ്ങൾക്കൊപ്പം താളം പിടിച്ചു.

അവൻ തൻ്റെ വിരലുകൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ ചലിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ശ്രീവേണിക്ക് തൻ്റെ ബോധം മറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും പുതിയൊരു ഊർജ്ജം പ്രവഹിച്ചു. ഗോകുലിൻ്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ അവളുടെ തുടകളിൽ മുറുകെ അമർന്നു.