“”ആാാ… മ്മ്മ്മ്ഹ്… അമ്മേ…..എൻ്റെ പുന്നാര അമ്മേ….!”. മാധവൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ മുഖം അമർത്തി അലറി.
ശാലിനിയുടെ ശരീരം ഒരു വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു.
അവളുടെ ഉള്ളിലെ അണക്കെട്ടും അപ്പോഴേക്കും പൊട്ടിയിരുന്നു.
മാധവന്റെ തളർന്ന ശരീരം ശാലിനിയുടെ വിങ്ങുന്ന നെഞ്ചിലേക്ക് അമർന്നു വീണു. മിനിറ്റുകളോളം ആ ഇരുട്ടിൽ അവരുടെ കിതപ്പ് മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. വിയർപ്പും, മദനീരും, കാമത്തിന്റെ ആ രൂക്ഷമായ നാറ്റവും ആ ഉമ്മറത്തെ വായുവിൽ പടർന്നു. തന്റെ മകൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ പെയ്തിറങ്ങിയതിന്റെ സംതൃപ്തിയോടെ ശാലിനി അവന്റെ തലമുടിയിൽ വിരലോടിച്ചു കൊണ്ട് അവനെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
( അവസാനിച്ചു )
