ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 5🍃[പട്ടം] 159

സാറയുടെ മുഖം മുഴുവൻ സന്തോഷത്താൽ പൂത്തുലഞ്ഞു.

 

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ

വളരെ വ്യക്തമായൊരു സ്നേഹം തെളിഞ്ഞു.

 

“എനിക്കും പുതിയ അനുഭവമാണ്. ”

അവൾ പറഞ്ഞു.

 

“പക്ഷേ”

 

ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു,

“നിന്നെ കുറിച്ച് പേടി തോന്നുന്നില്ല.”

ഫിലിപ്പിന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ആ വാക്കുകൾ മഴ പോലെ പതുക്കെ വീണു.

 

വാതിലിന് പുറത്തുള്ള ശബ്ദം

അവരുടെ നിശ്ശബ്ദത കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ്

പുറത്ത് നിന്ന് ജിനിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

 

“സാറാ”!

നിങ്ങൾ എന്താ ഇത്രയും നേരം അവിടെ?”

 

രണ്ടുപേരും ഒരേ നിമിഷം അല്പം പിന്നോട്ടായി.

 

സാറ ഉടൻ സാധാരണ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു,

“പഴയ ബോക്‌സുകൾ നോക്കുന്നു!”

“ഭൂതത്തെ കണ്ടാൽ എന്നെ വിളിക്കണ്ട!”

ജിനി പറഞ്ഞു.

 

ഫിലിപ്പിന് ചിരി വന്നു.

സാറക്കും ചിരി അടക്കാനായില്ല.

 

അവരുടെ ഇടയിലെ ആ ഗൗരവം

ഒരുനിമിഷം കൊണ്ട് ലഘുവായി.

 

പക്ഷേ

 

ആ നിമിഷം പൂർണ്ണമായി നഷ്ടമായില്ല. അത് അവരുടെ ഇടയിൽ ഇനിയും ജീവനോടെ തന്നെ നിന്നു.

അവസാന നിമിഷം സ്റ്റോർറൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് സാറ ഒരു പഴയ ചെറു മെറ്റൽ ബോക്സ് തുറന്നു.

അതിനുള്ളിൽ ചില പഴയ കത്തുകളും, ഒരു ചെറു വെള്ളി കുരിശുമുണ്ടായിരുന്നു.

 

“ഇത് അമ്മമ്മയുടേതാണ്…”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

 

ഫിലിപ്പ് ആ ചെറിയ കുരിശ് നോക്കി.

“വളരെ സുന്ദരമാണ്,”

അവൻ പറഞ്ഞു.

 

സാറ അതു വിരലുകളിൽ തിരിച്ചു നോക്കി.

 

പിന്നെ കുറച്ചു നിമിഷം ചിന്തിച്ച ശേഷം