ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 5🍃[പട്ടം] 93

അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി.

ഈ തവണ ഒരാളും ഉടനെ നോട്ടം മാറ്റിയില്ല. രണ്ടുപേരും ദൂരത്ത് നിന്നു സാന്നിധ്യം അനുഭവിച്ചു.

ആ മൗനത്തിൽ വളരെ ചെറിയ, പക്ഷേ വളരെ സത്യമായ ഒരു ബന്ധം രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു.

സാറയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറുതായി നാണം തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൾ മാറിയില്ല. അവൾ നോക്കി നിന്നു.

ഫിലിപ്പിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു മൃദുവായ, അറിയാതെ വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

അത് കണ്ട നിമിഷം സാറയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് പതുക്കെ തിളങ്ങി.

അവൾ ചെറുതായി തല മാറ്റി. പിന്നെ വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് നോക്കി.

അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ വക്കിൽ ഇനിയും ആ ചെറിയ പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ നിമിഷത്തിൽ അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞുപോയത് വാക്കുകൾക്കപ്പുറം ആയിരുന്നു.

“ഞാൻ നിന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു!.”

“ഞാനും!..” അങ്ങനെ തോന്നുന്ന ഒരു മൗനം മാത്രം.

പിന്നെ സാറ പതുക്കെ കർട്ടൻ അല്പം വലിച്ചു. പൂർണ്ണമായി അടച്ചില്ല. പക്ഷേ പകുതി മാത്രം.

അതൊരു ചെറിയ കുസൃതിയാണെന്ന്

ഫിലിപ്പിന് മനസ്സിലായി. അവൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ജനലിനരികിൽ.

മഴയിലേക്ക് നോക്കുന്നതുപോലെ നടിച്ചുകൊണ്ട് വാസ്തവത്തിൽ അവളുടെ വെളിച്ചമുള്ള ജനലിലേക്കാണ് നോക്കിയത്.

ആ രാത്രി ഫിലിപ്പിന് ഒരു പുതിയ കാര്യം മനസ്സിലായി.

അവളുടെ ശബ്ദം, അവളുടെ ചിരി, അവളുടെ മണം, അവൾ ജനലിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന സമയം. ഇതെല്ലാം ഇനി അവന്റെ ദിവസത്തിന്റെ ഭാഗമാകുകയാണ്. മറ്റുവശത്ത് സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്ന സാറക്കും ഉറക്കം പെട്ടെന്ന് വന്നില്ല.