ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 5🍃[പട്ടം] 159

മഴയുടെ ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട് കട്ടിലിൽ കിടന്ന അവൾ അറിയാതെ തന്റെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞിരുന്ന ആ ചെറിയ പുഞ്ചിരി കൈ കൊണ്ട് ഒന്ന് തൊട്ടുനോക്കി.

പിന്നെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിലും വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നത് മഴയോ തോട്ടമോ ആയിരുന്നില്ല. ജനലരികിൽ നിന്ന് അവളെ നോക്കി നിന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ കണ്ണുകളായിരുന്നു.

ആ രാത്രി വീട്ടിലെ എല്ലാശബ്ദങ്ങളും പതുക്കെ മങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. ജോസഫും അന്നാമ്മയും ഏറെ നേരം മുമ്പേ തന്നെ ഉറങ്ങാൻ പോയിരുന്നു.

ജിനിയുടെ മുറിയിലും വെളിച്ചം അണഞ്ഞിരുന്നു.

വീടിന്റെ വലിയ നടപ്പുരകളിലും വരാന്തയിലും മാത്രം ബാക്കി നിന്നത്

പഴയ കോൺക്രീറ്റ് ചുവരുകളിൽ തട്ടി മടങ്ങുന്ന രാത്രിക്കാറ്റിന്റെ ശാന്തമായ ചലനവും ദൂരെയൊക്കെ കേൾക്കുന്ന ചീവീടുകളുടെ മൃദുവായ ശബ്ദവും.

ഔട്ട് ഹൗസിലെ മുറിയിൽ ഫിലിപ്പ് ഇനിയും പൂർണ്ണമായി ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നില്ല.

കട്ടിലിൽ പകുതിയായി കിടന്ന് മുകളിൽ നോക്കി കിടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഉറക്കം വരണം. പക്ഷേ മനസ്സ് ശാന്തമാകുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ്

അവന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ

വളരെ ചെറുതായി രണ്ടുതവണ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.

അവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഈ രാത്രി ആരാ…? ഒരു നിമിഷം അവൻ അമ്പരന്ന് നിന്നു. വാതിൽ തുറന്നതും

പുറത്ത് നിന്നിരുന്നത് സാറ ആയിരുന്നു.

ഇളം നിറമുള്ള ഒരു ലൂസ് ഹോം ഡ്രസ്സ്‌. മുടി പകുതി തുറന്നും പകുതി പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിയും.

മുഖത്ത് ഉറക്കമില്ലാത്ത ഒരു മൃദുവായ ഫ്രഷ്‌നെസ്സ്. കൈയിൽ ചെറിയൊരു ചോക്ലേറ്റ് ബോക്സ്‌. ഫിലിപ്പ് ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറയാതെ നിന്നു.