ഇടവപ്പാതിയിലെ വിരുന്നുകാരൻ [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 326

 

തിളയ്ക്കുന്ന വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇഞ്ചിയും ഏലക്കയും ഇടുമ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് തോളിൽ നിന്നും വഴുതി.

 

 

​അവൻ ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു.

 

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈ അടുക്കളയിൽ വെച്ച് താൻ എത്രയോ വട്ടം കണ്ട അതേ കാഴ്ച!

 

മീരയുടെ വെളുത്ത തുടുത്ത അരക്കെട്ടിലെ ആ ചെറിയ വളവും സാരിക്കിടയിലൂടെയുള്ള മാമ്പഴമുലകളെയും അവൻ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.

 

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും മീരയുടെ ആ സൗന്ദര്യത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ലെന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകൾ പറഞ്ഞു.

 

 

​പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ മീര വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

 

അവൻ തന്നെ ഉറ്റുനോക്കുന്നത് കണ്ടതും അവൾ പെട്ടെന്ന് പതറിപ്പോയി.

 

അവന്റെ നോട്ടം എവിടെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ മീര, മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ജാള്യതയോടെ തന്റെ സാരിതുമ്പ് വലിച്ചുപുതച്ചു പിന്നിലൂട്ടെ അരയിൽ കെട്ടി.

 

വർഷത്തിന് ശേഷം ഇത്രയും അടുത്തു ഒരു പുരുഷന്റെ നോട്ടം തന്റെ ശരീരത്തിൽ തറയ്ക്കുന്നത് അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിറയലുണ്ടാക്കി.

 

 

​അവൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. ആ പഴയ സന്ദീപിന്റെ അതേ കുസൃതി നിറഞ്ഞ ചിരി!

 

 

​”നീ എന്നെ പേടിക്കണ്ട മീരേ…”

 

അവൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

 

“നീ അന്ന് സ്കൂളിൽ വെച്ച് എന്നെ ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ സാരി നേരെയാക്കിയ അതേ രീതിയിൽ ഇപ്പോഴും അത് ചെയ്യുന്നു. നിനക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല മീരേ… നീ എന്നത്തേയും പോലെ സുന്ദരി തന്നെ.”

 

 

​മീരയുടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു. ഒരു നിമിഷം അവൾക്ക് തോന്നിയത് പത്തു വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം താൻ ഒരു പെണ്ണായി വീണ്ടും ജനിക്കുകയാണെന്നാണ്.