ഇടവപ്പാതിയിലെ വിരുന്നുകാരൻ [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 336

 

ആഹ്.. മീരാ… നിൻ്റെ ഈ മണം.. ഈ ശരീരം.. ഇതിന് ഒരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല മീരേ…”

 

അവൻ അവളുടെ കാതോരം ചേർന്ന് ആർദ്രമായി മന്ത്രിച്ചു. അവൻ്റെ ആ തണുത്ത നിശ്വാസം മീരയുടെ ചെവിയിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ ഒരു തരം സുഖകരമായ വേദനയോടെ പിടഞ്ഞുപോയി.

 

 

 

 

സന്ദീപിൻ്റെ അതേ ഗന്ധം പോലെ, അതേ ശൈലി, അതേ വാക്കുകൾ!

 

പണ്ട് മഴയുള്ള രാത്രികളിൽ സന്ദീപ് തന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്ന അതേ സുരക്ഷിതത്വം മീര ഒരു നിമിഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

 

അവളുടെ ശരീരം അവന് കീഴ്പ്പെടാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

 

വർഷങ്ങളുടെ അവളുടെ വൈധവ്യം ആ സ്പർശനത്തിൽ ഉരുകിത്തീരുകയായിരുന്നു.

 

 

​പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് തൻ്റെ ഉള്ളിലെ ‘ടീച്ചർ’ ഉണർന്നു.

 

സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും താൻ നിൽക്കുന്ന നിലയും, മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന യുവാവിൻ്റെ പ്രായവും ഓർമ്മ വന്നതും മീര ഒരു ഞെട്ടലോടെ അവനെ തള്ളിമാറ്റി.

 

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും, ലജ്ജയും, ഒപ്പം അടക്കിനിർത്താൻ കഴിയാത്ത പ്രണയവും നിറഞ്ഞു. അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് ചുമരിൽ ചാരി നിന്നു.

 

 

 

“നിർത്തൂ! എന്താ നിങ്ങളീ കാണിക്കുന്നേ?”

 

അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

 

 

​

​അവൻ അകന്നു മാറി നിന്ന് അവളെ നോക്കി ആ കുസൃതി ചിരി ചിരിച്ചു.

 

ആ ചിരിയിൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ തിരിച്ചു കിട്ടിയതിന്റെ ഒരായിരം സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു.

 

“പേടിക്കണ്ട മീരേ, ഞാൻ നിൻ്റെ സന്ദീപ് തന്നെയാണ്. നിൻ്റെ ശരീരം അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് നിനക്ക് എന്നെ തള്ളിപ്പറയാം, പക്ഷേ നിൻ്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്.”