ഇടവപ്പാതിയിലെ വിരുന്നുകാരൻ [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 45

 

 

 

​അവൻ അവിടെ നിന്നും നീങ്ങിയപ്പോൾ മീര തളർന്ന് അടുക്കളയോട് ചേർന്ന ഡിനിംഗ് ടേബിളിൽ ഇരുന്നു പോയി.

 

തൻ്റെ ശരീരം ഇനിയും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്നും, താൻ അറിയാതെ തന്നെ സന്ദീപിൻ്റെ ആ സ്പർശനത്തെ കൊതിച്ചു പോയെന്നും അവൾ ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

 

ആ യുവാവ് പതുക്കെ അടുക്കളയിലെ കൗണ്ടർ ടോപ്പിൽ ചാരിനിന്നു. മീരയുടെ കിതപ്പ് ഇനിയും അടങ്ങിയിട്ടില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും അവിശ്വസനീയതയും കലർന്ന ഒരുതരം നിസ്സഹായതയായിരുന്നു.

 

 

​”എനിക്ക് മനസ്സിലാവും മീരാ…”

 

അവൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

 

“പെട്ടെന്ന് നിനക്ക് എന്നെ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം. വിശ്വാസം എന്നത് ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒന്നല്ലല്ലോ.”

 

 

​അവൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചായക്കോപ്പയിലേക്ക് നോക്കി.

 

അതിൽ നിന്നും അല്പം ചായ ഒരു ഗ്ലാസിലേക്ക് പകർന്നു.

 

ചൂടാറാത്ത ആ ചായ പതുക്കെ ഊതിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മീരയെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി.

 

ഓരോ സിപ്പിലും അവൻ എന്തോ വലിയ നിധി കണ്ടെത്തിയതുപോലെ തോന്നി.

 

 

​”ആഹ്… അതേ സ്വാദ്, മീരാ! ഈ ചായ എന്നും കുടിക്കാൻ എനിക്ക് കൊതിയാവുന്നു,”

 

അവൻ ആസ്വദിച്ചു പറഞ്ഞു.

 

മീര അന്തിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

 

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സന്ദീപ് ഓഫിസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ ഇതേ ഇടത്തിൽ ഇരുന്നാണ് ഇതേ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. ആ ഓർമ്മ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനലായി നീറി.